50+ Artikel, column of blog?

“Ongezouten en met suiker”

Het was augustus van dit jaar. Ik schreef onderstaand artikel. Ruim voor de deadline was het klaar en verstuurd. Mijn enthousiasme was leuk en ook dat ik het op deze manier zo ‘aankaartte’.

Inmiddels ben ik 60+, zou het daar aan liggen? Want hier bleef het bij. Het is bijna een maand geleden en ik heb niks meer gehoord, dus waarschijnlijk is het niet dat wat ze zoeken. Gelukkig ben ik nog steeds enthousiast en heb ik de mogelijkheden om het toch met jullie te delen…

Artikel, column of blog?

En toen was het zover… ik werd uitgenodigd om een artikel te schrijven voor 50+. Er werd mij op het hart gedrukt dat het geen blog moest zijn. Daar verschenen de eerste vraagtekens. Wanneer is een verhaal een artikel en wanneer een column of een blog?

Als 50+er heb ik de computer pas na mijn 20e kunnen ontdekken. Nog weer later werd ik meegesleept naar het digitale tijdperk. Voorheen greep ik voor een vraagstuk naar een encyclopedie of woordenboek, tegenwoordig is Wikipedia mijn vriend.

Ik ken ‘artikel’, dat is een (redactioneel) onderbouwd ‘verhaal’ met een specifiek onderwerp.

En een column is een verhaal in een steeds terugkerende rubriek. Als je het googled kom je er achter dat het vóór 1970 een cursiefje heette. Zodra ik dat las kwam er een glimlach. Dat woord ken ik en het riekt naar nostalgie. Wie kent ze immers niet, de “Kronkels” van Simon Carmiggelt?

 

 

 

 

Simon Johannes Carmiggelt, geboren in Den Haag in 1913, werd bekend als journalist, schrijver en dichter. Zijn dagelijks cursiefje in Het Parool werd de meest gelezen en meest gewaardeerde column van de dagbladen in Nederland.

Op school werden we er al mee geconfronteerd en stonden de boekjes van Carmiggelt op de Nederlandse literatuurlijst. Ik moet bekennen dat het destijds mijn voorkeur had omdat ze zo dun zijn. Pas toen Carmiggelt op televisie verscheen werd hij voor het grote publiek bekend. Vanaf 1962 werd de Kronkel verfilmd en van 1965 tot aan zijn dood in 1987, las Carmiggelt voor op televisie uit eigen werk. Met zijn duidelijke, intrigerende stem en zijn serieuze uitstraling trok hij mij naar de kijkbuis. Heel poëtisch vertelde hij in één van zijn kroefverhalen, dat hij niet hield van een portemonnee maar van een langwerpige, zachte zwart leren portefeuille. Geen onderwerp werd geschuwd. Carmiggelt mocht in zijn cursiefje, zijn column een statement maken en hij kon dat als geen ander. ‘Het Hondje’ uit 1974 is nog steeds actueel. Het gaat over een oude man die niet meer hoeft te werken, het liefst niet meer buiten komt, ’s middags uit bed gaat omdat hij honger krijgt, eenzaam is en de mensen haat.

Hij erft een hondje, het hondje blijkt zijn mooiste communicatie middel. Om half acht springt het hondje op bed bij zijn eenzame baasje en kwispelt net zo lang tot hij uitgelaten wordt. ’s Middag lopen ze door het park en mensen spreken de oude man aan, eerst over het hondje maar al gauw ook over andere alledaagse dingen.

“Het hondje laat mij uit. Het heeft mijn leven gered.” Een verhaal waarvan je even extra moet slikken en diep moet zuchten. Het mooiste was als Simon Johannes Carmiggelt af kon sluiten met een glimlach.

Ook in een blog mag je je eigen mening geven en een statement maken.

Het woord was mij al bekend, maar de precieze betekenis niet. Mijn vriend Wikipedia helpt mij uit de brand; het is een dagboek voor op een website. Dagelijks en soms meerdere keren per dag houdt de blogger het bij. De blogger deelt zijn meestal actuele informatie, eventueel met foto’s op internet en hoe persoonlijker en specifieker, hoe interessanter het wordt voor zijn of haar publiek. En… je kunt een reactie achterlaten.

Voor veel mensen is schrijven een uitlaadklep. Het kan ontzettend opluchten om je kritiek te spuien of je mening te delen met het grote publiek in een blog, maar of dat altíjd verstandig is, laat ik graag aan jou over.

Sneek, Annamarie Bouwhuis – 14 oktober 2017