Verdwaald in therapie

“Ongezouten & met suiker”

Verdwaald in therapie

Een zware titel voor een luchtig verhaaltje.

Na een pittige week op het werk is het heerlijk om op je vrije middag een stuk te gaan lopen. De natuur is prachtig yn ‘e Wâlden en fietsen en wandelen is hier een lust.

Helaas is mijn oriëntatie niet zo goed.

De wandeling begint in het bos. Wanneer ik bijna het bos weer uit ben, zijn links de groene weilanden en rechts de laatste bomen in het kreupelhout. Bij een bankje staan fietsen. We groeten elkaar.

“Bist al ôffallen?”

In een flits schiet ik op scherp. Foute vraag meneer met je elektrische fiets, je veel te dikke buik en peuk in je mond.

Ik: “Fyne jo dat nedich dan?” Meneer zijn maatje begint te grinniken.

“Uhh, nou…..neuhhh.” Een twijfelachtige ‘nee’ dus. Ik laat hem nog even zweten en laat het dan los. Dit was immers een therapeutische wandeling voor mij.

Dan vertel ik dat het heerlijk is om een stuk te lopen en dat ik op deze manier mijn kop kan legen. Er blijkt bij zijn huisarts een spreuk aan de muur te hangen ‘laat de spanning thuis en zoek de ontspanning in de natuur’. Dát is wat ik doe.

“Fijne middei noch!”, zeg ik tegen de heren.

“Ja jimme ek… uhhh jó ek…, ja goeie hjer.”

Is hij misschien toch enigszins van het padje, heb ik hem toch wat verlegen gemaakt? Met een grijns vervolg ik mijn pad. Al wandelend slaat de fantasie op hol en wordt dit verhaal in meerdere versies geboren. Ik maak een grappige, een verdrietige en een enge versie. En intussen geniet ik van de natuur en maak foto’s van de vroege herfst, de Fryske luchten en sta ik versteld van alles wat nog bloeit.

 

 

 

Ik was hier toch al eens eerder geweest?

Op het moment dat ik denk; ik moet richting huis, blijkt dat ik een verkeerde kant ben opgelopen… geloof ik. Ik zie geen herkenningspunten meer. Kerktorens gaan schuil achter ‘skaadzjend beamke-grien’.

 

Mijn fantasie vertrekt en de grijns van een uurtje terug wordt een pijnlijke grimas. Ik raak 3 tenen kwijt, het vuur in mijn schoenen wordt aangestoken en iemand steekt met naalden in beide voeten. Ze trekken vanuit mijn rug aan mijn spieren zodat bovenbenen en kuiten in de kramp vliegen. Daarbij begint een andere kwaal op te spelen en loop ik als een dronken wijf over straat. Ik raak nog eens 2 tenen kwijt, ik moet nu toch echt even rusten.

Tsja… zo heeft iedereen wel wat.

Als ik dan eenmaal op de bank lig, blijkt dat mijn tenen nog in mijn sokken hangen, ik zou ze er af kunnen snijden, ik voel ze toch niet.

Verdwaald in therapie? Of therapeutisch verdwaald… a-me-nooit-niet. Dikke bult eigen schuld, had je die ouwe man maar niet moet plagen.

 

Sis it mar   –   Annamarie Bouwhuis   –   7 september 2018

De beugel BH

“Ongezouten & met suiker”

De Beugel BH

Ahhhhh, ik kijk in de spiegel en gruw van het beeld. Een grote rode streep van mijn ribben naar achter op mijn rug. Zowel links als rechts.

Ik heb het intussen wel geleerd hoor; wie mooi wil zijn moet pijn lijden. Met een goed passende BH, liefst met beugels, zit ook je bovenkleding beter en voel je je beter en zelfverzekerder. Het is absoluut waar, maar soms haat ik die krengen. Je hebt er 60 of 80 euro aan uitgegeven en dan nog moet je pijnlijden? Ik ben eigenlijk van het moet lekker zitten en niemand (bijna niemand) die het ziet.

Laat ik voorop stellen, je moet niks! Er is niemand die je dwingt om een beugel BH te dragen, toch? Ik ben gezegend met een grote maat, maar gelukkig niet zo groot dat ik rugklachten krijg. “Bij het uitdelen heb jij vooraan in de rij gestaan”, werd er vroeger gezegd. Mijn eerste BH’tjes kan ik me nog goed herinneren, het heeft veel indruk gemaakt. Met mem naar De Duif, het werd een roze en een groene, beide in pastelkleurtjes. Ik was al met gebogen schouders gaan lopen en met deze dingen werd het schaamtegevoel alleen maar erger. De BH’tjes in pastel, mijn wangen vuurrood.

Er kwamen andere tijden en toen onze dochter de leukste en beste lingerieadviseuse van Sneek en omstreken werd, moest mem er natuurlijk ook aan geloven. Er werd mij een correcte BH aangemeten en zo ging ik van 85C naar 75F. Asjeblieft! Jeetje wat een verschil, niks geen theezakjes, maar een prachtige goed gevulde bustehouder, waar menigeen jaloers op mag zijn. In de folder las ik: “De beugel zorgt er voor dat de BH zijn vorm mooi behoudt, de borsten wat ronder uitkomen en ietwat gelift worden.” Gelukkig… zo ook bij mij.

Maar het neemt niet weg, dat er rare problemen kunnen ontstaan door de beugel BH, of eigenlijk door de beugel. Je moet niet onderuitgezakt op de bank gaan hangen voor de tv. En sporten met een beugel BH is ook geen goeie optie. Mocht de beugel uit de inmiddels enigszins versleten BH schieten en in de wasmachine blijven haken, dan heb je een ander probleem wat 2, 3 of zelfs 4x de waarde van de BH kan gaan kosten.

Dus wat doen we?

Rode strepen over de ribben maar wel een prachtige decolleté?

Prima!

Maar dan vanavond wel lekker onderuitzakken voor The Voice … zonder BH.

Sis it mar   –   Annamarie Bouwhuis   –   2 november 2017

50+ Artikel, column of blog?

“Ongezouten en met suiker”

Het was augustus van dit jaar. Ik schreef onderstaand artikel. Ruim voor de deadline was het klaar en verstuurd. Mijn enthousiasme was leuk en ook dat ik het op deze manier zo ‘aankaartte’.

Inmiddels ben ik 60+, zou het daar aan liggen? Want hier bleef het bij. Het is bijna een maand geleden en ik heb niks meer gehoord, dus waarschijnlijk is het niet dat wat ze zoeken. Gelukkig ben ik nog steeds enthousiast en heb ik de mogelijkheden om het toch met jullie te delen…

Artikel, column of blog?

En toen was het zover… ik werd uitgenodigd om een artikel te schrijven voor 50+. Er werd mij op het hart gedrukt dat het geen blog moest zijn. Daar verschenen de eerste vraagtekens. Wanneer is een verhaal een artikel en wanneer een column of een blog?

Als 50+er heb ik de computer pas na mijn 20e kunnen ontdekken. Nog weer later werd ik meegesleept naar het digitale tijdperk. Voorheen greep ik voor een vraagstuk naar een encyclopedie of woordenboek, tegenwoordig is Wikipedia mijn vriend.

Ik ken ‘artikel’, dat is een (redactioneel) onderbouwd ‘verhaal’ met een specifiek onderwerp.

En een column is een verhaal in een steeds terugkerende rubriek. Als je het googled kom je er achter dat het vóór 1970 een cursiefje heette. Zodra ik dat las kwam er een glimlach. Dat woord ken ik en het riekt naar nostalgie. Wie kent ze immers niet, de “Kronkels” van Simon Carmiggelt?

 

 

 

 

Simon Johannes Carmiggelt, geboren in Den Haag in 1913, werd bekend als journalist, schrijver en dichter. Zijn dagelijks cursiefje in Het Parool werd de meest gelezen en meest gewaardeerde column van de dagbladen in Nederland.

Op school werden we er al mee geconfronteerd en stonden de boekjes van Carmiggelt op de Nederlandse literatuurlijst. Ik moet bekennen dat het destijds mijn voorkeur had omdat ze zo dun zijn. Pas toen Carmiggelt op televisie verscheen werd hij voor het grote publiek bekend. Vanaf 1962 werd de Kronkel verfilmd en van 1965 tot aan zijn dood in 1987, las Carmiggelt voor op televisie uit eigen werk. Met zijn duidelijke, intrigerende stem en zijn serieuze uitstraling trok hij mij naar de kijkbuis. Heel poëtisch vertelde hij in één van zijn kroefverhalen, dat hij niet hield van een portemonnee maar van een langwerpige, zachte zwart leren portefeuille. Geen onderwerp werd geschuwd. Carmiggelt mocht in zijn cursiefje, zijn column een statement maken en hij kon dat als geen ander. ‘Het Hondje’ uit 1974 is nog steeds actueel. Het gaat over een oude man die niet meer hoeft te werken, het liefst niet meer buiten komt, ’s middags uit bed gaat omdat hij honger krijgt, eenzaam is en de mensen haat.

Hij erft een hondje, het hondje blijkt zijn mooiste communicatie middel. Om half acht springt het hondje op bed bij zijn eenzame baasje en kwispelt net zo lang tot hij uitgelaten wordt. ’s Middag lopen ze door het park en mensen spreken de oude man aan, eerst over het hondje maar al gauw ook over andere alledaagse dingen.

“Het hondje laat mij uit. Het heeft mijn leven gered.” Een verhaal waarvan je even extra moet slikken en diep moet zuchten. Het mooiste was als Simon Johannes Carmiggelt af kon sluiten met een glimlach.

Ook in een blog mag je je eigen mening geven en een statement maken.

Het woord was mij al bekend, maar de precieze betekenis niet. Mijn vriend Wikipedia helpt mij uit de brand; het is een dagboek voor op een website. Dagelijks en soms meerdere keren per dag houdt de blogger het bij. De blogger deelt zijn meestal actuele informatie, eventueel met foto’s op internet en hoe persoonlijker en specifieker, hoe interessanter het wordt voor zijn of haar publiek. En… je kunt een reactie achterlaten.

Voor veel mensen is schrijven een uitlaadklep. Het kan ontzettend opluchten om je kritiek te spuien of je mening te delen met het grote publiek in een blog, maar of dat altíjd verstandig is, laat ik graag aan jou over.

Sneek, Annamarie Bouwhuis – 14 oktober 2017

 

 

Ode aan mijn lijf

“Ongezouten & met suiker”

Het is een tijdje stil geweest… maar niet in mijn hart en niet in mijn hoofd. Er zijn soms tijden dat het schrijven niet zomaar gaat. Dat de pen niet wil rollen of dat de vingers niet over het toetsenbord springen.

Maarrrrrr de super inspirerende schrijfcursus is begonnen en dan komt het verlangen naar ‘blij schrijven’ weer boven en worden andere zaken naar de achtergrond verbannen. Met de opdrachten zijn we aan tijd of regels gebonden. De pen moet eigenlijk niet van het papier komen. En doorstrepen of corrigeren? Liever niet. De opdracht was; schrijf een ode aan je lijf of leven. Een beetje zelfspot werkt bij mij helend. We hebben er na afloop heerlijk om kunnen lachen, ik wil het graag met jullie wil delen.

Ode aan mijn lijf

“Ach lief, super weelderig lijf, wat werk je lekker mee. Met al je zachte rondingen straal ik in mijn fantastisch leven. Zonder lachspiegel treed ik jou tegemoet. Ik geniet van mijn lijf en van mijn leven. Hoe kan het ook anders. Je laat me stralen. Ik zou wel 30 spiegels willen hebben, zodat ik je iedere dag nog meer kan bewonderen; mijn liefdesteugels, mijn steeds platter wordende kont, mijn puntknieën en puntkin. De heerlijke zakjes onder mijn ogen, die laten zien dat ik deze week weer heb geleefd, Al die prachtige tekeningen in mijn gezicht, die laten weten dat ik geen 18 meer ben, die laten weten dat ik vol levenservaring zit. Mijn spontane ‘kom-maar-op’ lach.

Heerlijk lijf, jij máákte mijn leven! Jij bouwde mijn karakter, mijn positiviteit, mijn openheid en zelfspot. Al 60 heerlijke jaren!”

Sis it mar   –   Annamarie Bouwhuis   –   7 oktober 2017

 

Leukste Creatief Café van Nederland

Sprakeloos en super blij…

dit viel ‘zomaar’ door de brievenbus

oorkonde

 

                                                                                                                   

Het Creatief Café van Sis it mar…

is vandaag, 7 november 2013, genomineerd tot leukste van Nederland.

Blijer kun je me niet maken.

Wordt vervolgd!