Verdwaald in therapie

“Ongezouten & met suiker”

Verdwaald in therapie

Een zware titel voor een luchtig verhaaltje.

Na een pittige week op het werk is het heerlijk om op je vrije middag een stuk te gaan lopen. De natuur is prachtig yn ‘e Wâlden en fietsen en wandelen is hier een lust.

Helaas is mijn oriëntatie niet zo goed.

De wandeling begint in het bos. Wanneer ik bijna het bos weer uit ben, zijn links de groene weilanden en rechts de laatste bomen in het kreupelhout. Bij een bankje staan fietsen. We groeten elkaar.

“Bist al ôffallen?”

In een flits schiet ik op scherp. Foute vraag meneer met je elektrische fiets, je veel te dikke buik en peuk in je mond.

Ik: “Fyne jo dat nedich dan?” Meneer zijn maatje begint te grinniken.

“Uhh, nou…..neuhhh.” Een twijfelachtige ‘nee’ dus. Ik laat hem nog even zweten en laat het dan los. Dit was immers een therapeutische wandeling voor mij.

Dan vertel ik dat het heerlijk is om een stuk te lopen en dat ik op deze manier mijn kop kan legen. Er blijkt bij zijn huisarts een spreuk aan de muur te hangen ‘laat de spanning thuis en zoek de ontspanning in de natuur’. Dát is wat ik doe.

“Fijne middei noch!”, zeg ik tegen de heren.

“Ja jimme ek… uhhh jó ek…, ja goeie hjer.”

Is hij misschien toch enigszins van het padje, heb ik hem toch wat verlegen gemaakt? Met een grijns vervolg ik mijn pad. Al wandelend slaat de fantasie op hol en wordt dit verhaal in meerdere versies geboren. Ik maak een grappige, een verdrietige en een enge versie. En intussen geniet ik van de natuur en maak foto’s van de vroege herfst, de Fryske luchten en sta ik versteld van alles wat nog bloeit.

 

 

 

Ik was hier toch al eens eerder geweest?

Op het moment dat ik denk; ik moet richting huis, blijkt dat ik een verkeerde kant ben opgelopen… geloof ik. Ik zie geen herkenningspunten meer. Kerktorens gaan schuil achter ‘skaadzjend beamke-grien’.

 

Mijn fantasie vertrekt en de grijns van een uurtje terug wordt een pijnlijke grimas. Ik raak 3 tenen kwijt, het vuur in mijn schoenen wordt aangestoken en iemand steekt met naalden in beide voeten. Ze trekken vanuit mijn rug aan mijn spieren zodat bovenbenen en kuiten in de kramp vliegen. Daarbij begint een andere kwaal op te spelen en loop ik als een dronken wijf over straat. Ik raak nog eens 2 tenen kwijt, ik moet nu toch echt even rusten.

Tsja… zo heeft iedereen wel wat.

Als ik dan eenmaal op de bank lig, blijkt dat mijn tenen nog in mijn sokken hangen, ik zou ze er af kunnen snijden, ik voel ze toch niet.

Verdwaald in therapie? Of therapeutisch verdwaald… a-me-nooit-niet. Dikke bult eigen schuld, had je die ouwe man maar niet moet plagen.

 

Sis it mar   –   Annamarie Bouwhuis   –   7 september 2018

De beugel BH

“Ongezouten & met suiker”

De Beugel BH

Ahhhhh, ik kijk in de spiegel en gruw van het beeld. Een grote rode streep van mijn ribben naar achter op mijn rug. Zowel links als rechts.

Ik heb het intussen wel geleerd hoor; wie mooi wil zijn moet pijn lijden. Met een goed passende BH, liefst met beugels, zit ook je bovenkleding beter en voel je je beter en zelfverzekerder. Het is absoluut waar, maar soms haat ik die krengen. Je hebt er 60 of 80 euro aan uitgegeven en dan nog moet je pijnlijden? Ik ben eigenlijk van het moet lekker zitten en niemand (bijna niemand) die het ziet.

Laat ik voorop stellen, je moet niks! Er is niemand die je dwingt om een beugel BH te dragen, toch? Ik ben gezegend met een grote maat, maar gelukkig niet zo groot dat ik rugklachten krijg. “Bij het uitdelen heb jij vooraan in de rij gestaan”, werd er vroeger gezegd. Mijn eerste BH’tjes kan ik me nog goed herinneren, het heeft veel indruk gemaakt. Met mem naar De Duif, het werd een roze en een groene, beide in pastelkleurtjes. Ik was al met gebogen schouders gaan lopen en met deze dingen werd het schaamtegevoel alleen maar erger. De BH’tjes in pastel, mijn wangen vuurrood.

Er kwamen andere tijden en toen onze dochter de leukste en beste lingerieadviseuse van Sneek en omstreken werd, moest mem er natuurlijk ook aan geloven. Er werd mij een correcte BH aangemeten en zo ging ik van 85C naar 75F. Asjeblieft! Jeetje wat een verschil, niks geen theezakjes, maar een prachtige goed gevulde bustehouder, waar menigeen jaloers op mag zijn. In de folder las ik: “De beugel zorgt er voor dat de BH zijn vorm mooi behoudt, de borsten wat ronder uitkomen en ietwat gelift worden.” Gelukkig… zo ook bij mij.

Maar het neemt niet weg, dat er rare problemen kunnen ontstaan door de beugel BH, of eigenlijk door de beugel. Je moet niet onderuitgezakt op de bank gaan hangen voor de tv. En sporten met een beugel BH is ook geen goeie optie. Mocht de beugel uit de inmiddels enigszins versleten BH schieten en in de wasmachine blijven haken, dan heb je een ander probleem wat 2, 3 of zelfs 4x de waarde van de BH kan gaan kosten.

Dus wat doen we?

Rode strepen over de ribben maar wel een prachtige decolleté?

Prima!

Maar dan vanavond wel lekker onderuitzakken voor The Voice … zonder BH.

Sis it mar   –   Annamarie Bouwhuis   –   2 november 2017

50+ Artikel, column of blog?

“Ongezouten en met suiker”

Het was augustus van dit jaar. Ik schreef onderstaand artikel. Ruim voor de deadline was het klaar en verstuurd. Mijn enthousiasme was leuk en ook dat ik het op deze manier zo ‘aankaartte’.

Inmiddels ben ik 60+, zou het daar aan liggen? Want hier bleef het bij. Het is bijna een maand geleden en ik heb niks meer gehoord, dus waarschijnlijk is het niet dat wat ze zoeken. Gelukkig ben ik nog steeds enthousiast en heb ik de mogelijkheden om het toch met jullie te delen…

Artikel, column of blog?

En toen was het zover… ik werd uitgenodigd om een artikel te schrijven voor 50+. Er werd mij op het hart gedrukt dat het geen blog moest zijn. Daar verschenen de eerste vraagtekens. Wanneer is een verhaal een artikel en wanneer een column of een blog?

Als 50+er heb ik de computer pas na mijn 20e kunnen ontdekken. Nog weer later werd ik meegesleept naar het digitale tijdperk. Voorheen greep ik voor een vraagstuk naar een encyclopedie of woordenboek, tegenwoordig is Wikipedia mijn vriend.

Ik ken ‘artikel’, dat is een (redactioneel) onderbouwd ‘verhaal’ met een specifiek onderwerp.

En een column is een verhaal in een steeds terugkerende rubriek. Als je het googled kom je er achter dat het vóór 1970 een cursiefje heette. Zodra ik dat las kwam er een glimlach. Dat woord ken ik en het riekt naar nostalgie. Wie kent ze immers niet, de “Kronkels” van Simon Carmiggelt?

 

 

 

 

Simon Johannes Carmiggelt, geboren in Den Haag in 1913, werd bekend als journalist, schrijver en dichter. Zijn dagelijks cursiefje in Het Parool werd de meest gelezen en meest gewaardeerde column van de dagbladen in Nederland.

Op school werden we er al mee geconfronteerd en stonden de boekjes van Carmiggelt op de Nederlandse literatuurlijst. Ik moet bekennen dat het destijds mijn voorkeur had omdat ze zo dun zijn. Pas toen Carmiggelt op televisie verscheen werd hij voor het grote publiek bekend. Vanaf 1962 werd de Kronkel verfilmd en van 1965 tot aan zijn dood in 1987, las Carmiggelt voor op televisie uit eigen werk. Met zijn duidelijke, intrigerende stem en zijn serieuze uitstraling trok hij mij naar de kijkbuis. Heel poëtisch vertelde hij in één van zijn kroefverhalen, dat hij niet hield van een portemonnee maar van een langwerpige, zachte zwart leren portefeuille. Geen onderwerp werd geschuwd. Carmiggelt mocht in zijn cursiefje, zijn column een statement maken en hij kon dat als geen ander. ‘Het Hondje’ uit 1974 is nog steeds actueel. Het gaat over een oude man die niet meer hoeft te werken, het liefst niet meer buiten komt, ’s middags uit bed gaat omdat hij honger krijgt, eenzaam is en de mensen haat.

Hij erft een hondje, het hondje blijkt zijn mooiste communicatie middel. Om half acht springt het hondje op bed bij zijn eenzame baasje en kwispelt net zo lang tot hij uitgelaten wordt. ’s Middag lopen ze door het park en mensen spreken de oude man aan, eerst over het hondje maar al gauw ook over andere alledaagse dingen.

“Het hondje laat mij uit. Het heeft mijn leven gered.” Een verhaal waarvan je even extra moet slikken en diep moet zuchten. Het mooiste was als Simon Johannes Carmiggelt af kon sluiten met een glimlach.

Ook in een blog mag je je eigen mening geven en een statement maken.

Het woord was mij al bekend, maar de precieze betekenis niet. Mijn vriend Wikipedia helpt mij uit de brand; het is een dagboek voor op een website. Dagelijks en soms meerdere keren per dag houdt de blogger het bij. De blogger deelt zijn meestal actuele informatie, eventueel met foto’s op internet en hoe persoonlijker en specifieker, hoe interessanter het wordt voor zijn of haar publiek. En… je kunt een reactie achterlaten.

Voor veel mensen is schrijven een uitlaadklep. Het kan ontzettend opluchten om je kritiek te spuien of je mening te delen met het grote publiek in een blog, maar of dat altíjd verstandig is, laat ik graag aan jou over.

Sneek, Annamarie Bouwhuis – 14 oktober 2017

 

 

Ode aan mijn lijf

“Ongezouten & met suiker”

Het is een tijdje stil geweest… maar niet in mijn hart en niet in mijn hoofd. Er zijn soms tijden dat het schrijven niet zomaar gaat. Dat de pen niet wil rollen of dat de vingers niet over het toetsenbord springen.

Maarrrrrr de super inspirerende schrijfcursus is begonnen en dan komt het verlangen naar ‘blij schrijven’ weer boven en worden andere zaken naar de achtergrond verbannen. Met de opdrachten zijn we aan tijd of regels gebonden. De pen moet eigenlijk niet van het papier komen. En doorstrepen of corrigeren? Liever niet. De opdracht was; schrijf een ode aan je lijf of leven. Een beetje zelfspot werkt bij mij helend. We hebben er na afloop heerlijk om kunnen lachen, ik wil het graag met jullie wil delen.

Ode aan mijn lijf

“Ach lief, super weelderig lijf, wat werk je lekker mee. Met al je zachte rondingen straal ik in mijn fantastisch leven. Zonder lachspiegel treed ik jou tegemoet. Ik geniet van mijn lijf en van mijn leven. Hoe kan het ook anders. Je laat me stralen. Ik zou wel 30 spiegels willen hebben, zodat ik je iedere dag nog meer kan bewonderen; mijn liefdesteugels, mijn steeds platter wordende kont, mijn puntknieën en puntkin. De heerlijke zakjes onder mijn ogen, die laten zien dat ik deze week weer heb geleefd, Al die prachtige tekeningen in mijn gezicht, die laten weten dat ik geen 18 meer ben, die laten weten dat ik vol levenservaring zit. Mijn spontane ‘kom-maar-op’ lach.

Heerlijk lijf, jij máákte mijn leven! Jij bouwde mijn karakter, mijn positiviteit, mijn openheid en zelfspot. Al 60 heerlijke jaren!”

Sis it mar   –   Annamarie Bouwhuis   –   7 oktober 2017

 

Aarde

Ongezouten & met suiker”

Aarde

Drie minuten lopen en ik ben vanuit hartje Sneek beland in het Zwettebos, het is koud en het wil bijna regenen, maar de natuur doet mij genieten. Ik sta versteld van de kracht van de natuur. In een week tijd is er ondanks de kou veel veranderd. Geruisloos wroeten planten zich door een dikke laag modder en eisen hun plekje op aan de oever van de Zwette. Het lijkt of ze met eigen kracht de aarde hebben laten splijten, puur om te laten zien hoe sterk ze zijn. Een knop in een struik daagt me uit om even te blijven staan totdat ze openbarst. Een ander is het al gelukt, een vers blad, nog teer en in een bijna herfstachtige oranjebruine kleur is het gelukt om zijn beschutting af te werpen: “Kijk mij nou?!”

Fluitende, schetterende, piepende en zingende vogels overheersen de overige natuurgeluiden; kabbelend water en zwiepende takken van bomen die stevig in de aarde zijn geworteld. De kracht van de natuur laat ons iedere keer beseffen hoe nietig we eigenlijk zijn.

Het is kouder dan met Kerst en toch bloeien Krentenboompjes, Magnolia’s en Pinksterbloemen en zijn de eerste eendenkuikentjes al gesignaleerd.

Het genieten stopt even zodra ik arriveer bij de nieuwe woonwijk die hier uit de grond wordt gestampt. Ik gun een ieder een eigen huis en een plek onder de zon, maar hier gruw ik van. Het heeft ‘mijn’ wandelroute verpest en de natuur verkracht.

Waar net nog op eigen kracht een plant de wereld veroverde, staan hier grote machines en wordt met man en macht een nieuwe wijk geplant.

Ik geniet nog even van de prachtige tuin aan de Oerdyk, maar huiver als ik links het industrieterrein van Scharnegoutum zie en rechts het nieuwe ‘wonen aan het water’.

Teruglopend langs de drukke weg, zie ik dat de natuur zich geweldig heeft aangepast aan de fratsen van mensen. Pinksterbloemen, zuring en boterbloemen; het is mijn pluktuin geworden. Ik neem wat boterbloemen en zuring mee en breng het bij heit z’n graf. Hier moet ik niet te diep gaan nadenken, ik blijf het vreselijk vinden dat een lichaam op een gegeven moment in de aarde wordt gestopt en daar wordt achtergelaten. Mijn wens is om te zijner tijd verbrand te worden, gooi de as maar in een papieren zak en stop dat in de grond en zet er een rozenstruik met doornen in, want stekelig wil ik blijven. Mocht het eens gebeuren dat jij je neus in andermans rozenstruik steekt, denk dan even aan mij.

Het was 22 april, de dag van de aarde(sinds 1970 een jaarlijkse feestdag) en de sterfdag van heit. Het was weer zo’n bewustwordingsdag – laten we zuinig met de aarde zijn en neem niet alleen, geef eens iets terug.

Sis it mar   –   Annamarie   –   28 april 2017

 

Komen mannen van Mars?

“Ongezouten & met suiker”

Komen mannen van Mars en vrouwen van Venus?

 

Afgelopen week kwam ik dit plaatje tegen op facebook; een groepsfoto van mannen die vrouwen begrijpen – en we zien een leeg veld.

Leuk, grappig, humor. Ik hou hier wel van.

Maarrrrr is het andersom niet net zo? Begrijpen wij vrouwen, de mannen wel? Ik vaak niet hoor…

Vroeger wilde ik een jongetje zijn, want dan hoefde je niet naar binnen, maar kon je gewoon tegen een boom aan piesen. Ik heb dat één keer geprobeerd, het was geen succes. Ik kon alsnog naar binnen, ze vonden het maar raar dat ik me tijdens een spelletje blikspuit had verkleed. Nu ben ik blij dat ik van het vrouwelijk geslacht ben en niet spontaan hoef te swaffelen.

Het ergste is toch wel dat mannen met z’n allen achter één bal aanrennen. Er is één ding wat erger is en dat is het publiek dat naar dat spelletje gaat kijken. Juichend, maar ook vloekend, scheldend en vechtend laten ze zich totaal gaan. Wil je oorlog of zo? Als wij op de tafel staan te dansen in de kroeg, schamen jullie kerels je, maar wij ‘zien het verkeerd’ als jullie je compleet voor schut zetten in zo’n stadion.

Mannen mogen baarden, wij moeten harsen en andere martelmethodes ondergaan. Mannen mogen vieze moppen vertellen en de ‘dingen’ bij hun naam noemen. Als wij kut of lul zeggen zijn we ordinair. Mannen mogen stomdronken bij de trap opkruipen, als wij dat zouden doen, was je de sloerie van de avond. Ik kan nog wel even doorgaan, maar dan waag ik me op glad ijs.

Het voorjaar is begonnen en het raampje van de auto kan al open. Daar hangt dan heel nonchalant zo’n blote behaarde mannenarm uit. De muziek staat zo luid dat de boxen bijna door de ramen springen. Kom je aandacht tekort of zo?

En dan die krachtpatsertjes met hun opgepompte spieren en teveel aan tattoos. Doe je dat nou echt voor jezelf? Of probeer je ons te imponeren?

Is dat instinct? Het haantjesgedrag? Zit het ín jullie om er opgedoft uit te zien met baarden, spierballen, tattoos, patserige auto’s en bierbuiken? Haantjes…? Ja natuurlijk, daar komt het vechten vandaan… En die baarden zijn jullie uitgestoken veren. De spierbundel moet de opgeblazen fiere borstkas voorstellen en de tattoos moeten het gebrek aan eigen kleur compenseren…

Ik begin het geloof ik te snappen. Maar die bierbuiken en patserige auto’s kan ik niet thuisbrengen… misschien komt dat nog. 

Ik doe ook altijd wat research, maar meestal nadat ik de column heb geschreven, anders slaat mijn fantasie dood en dat kunnen we niet hebben nou, want dan krijg ik niet genoeg ‘likes’.

We kunnen er niet omheen, het is bewezen. Je kunt bijgaande foto net zo gebruiken voor mannen die vrouwen niet begrijpen als vrouwen die mannen niet begrijpen.  

Hij heeft vertrouwen nodig, zij zorgzaamheid

Zij heeft toewijding nodig, hij bewondering

Hij vraagt om acceptatie, zij om begrip

Zij heeft bevestiging nodig en hij goedkeuring

Hij heeft waardering nodig, zij respect

Zij heeft geruststelling nodig, hij aanmoediging

Ik kan er niks aan doen, hij komt van Mars en ik kom van Venus. 

Sis it mar      Annamarie Bouwhuis      30 maart 2017 

 

 

 

Kwijt

“Ongezouten & dan met suiker”

Terwijl ik de hal aan het uitmesten ben en 9 jaar stukjes Sis it mar door mijn handen laat gaan, gaan de radertjes weer draaien en zodra de container vol is kan ik “luisteren naar mijn pen”.

Attributen en materialen veelal gebruikt voor het etaleren en voor eigengemaakte decoraties verdwijnen naar een betere plek of komen in de container terecht.

“Ahha, ligt dat hier?” “Humm, ik wist niet dat ik dat nog had!” “Dat ik dit niet eerder heb weggegooid?” “Jezus, wat bewaar ik toch veel!” Schrik niet, het varieert van houtsnippers tot stenen en van waslijndraad tot restjes behang. Weg er mee…

Ik ben wel van het bewaren, maar ook van het sorteren en gek op bakjes en ladekastjes. Als je mijn ‘dozen-wand’ ziet bij Sis it mar, Pandora zou er lyrisch van zijn.

Soms…., soms gaat het mis en dan ben ik wat kwijt. Echt kwijt! Dan word ik gek van frustratie. Ik kan er dagen mee omlopen, of weken of jaren. Piekeren, zoeken en vloeken en tieren en nogmaals zoeken en slapeloze nachten, niks schijnt te helpen.

Gelukkig komt het vaak weer terecht, zoals vorig jaar het doosjes met veertjes. Dan zet ik in een paar seconden de frustratie om in een geluksmomentje. Fantastisch.

In 1980 ben ik een schaartje kwijt geraakt. Op naailes had ik een super handig schaartje aangeschaft. Weg, helemaal weg! Bank ondersteboven, prullenbak en vuilniszakken op de kop. Niks! Weg! Echt helemaal weg! Dat ik er na bijna 40 jaar over schrijf moge een teken aan de wand zijn. Ik kan niet loslaten.

Een paar jaar terug, had ik lijsten nodig voor mijn mandala’s. Ik heb lijsten gescoord in de kringloop, glas en hardbord aan de kant gezet, lijsten geschilderd. Glas er in, mandala’s erin…. huhhh? Hardbord weg. Nooit weer terug gevonden. Om gek van te worden.

Enkele weken terug ontdekte ik dat er een lepel en vork ontbraken uit mijn besteklade. Een bijzonder setje, ooit gekregen bij de eerste Heilige Communie. Na een uitgebreide zoektocht, vaatwasser en alle lades tien keer nagezocht… niks! Ik kan wel janken. Een lepel of een vork kwijt raken is niet zo bijzonder, maar een setje…? Allebei tegelijk…? Ik kan er niet bij. Waar kan dat nou gebleven zijn????? Afgelopen kerst heb ik er nog mee gegeten. Zal dat mijn herinnering blijven aan Kerst 2016? De laatste keer dat ik mijn lepel en mijn vork gebruikte was Eerste Kerstdag 2016.

Kwijt… ik kan het niet loslaten.

Sis it mar        –           Annamarie Bouwhuis         18-02-2017

 

Geniet nooit met mate

“Ongezouten & met suiker”

Ik schrok me laatst een hoedje. We waren in een leuk gesprek verwikkeld en plotseling zegt één van de deelgenoten dat hij het woord ‘genieten’ haat. “Alles moet maar leuk en gezellig zijn en iedereen moet maar genieten. En het moet vooral op facebook worden gezet”

Ik schrok er echt van, zo erg zelfs dat ik niet meer reageerde. Oei, wat is er erg aan genieten? Ik geloof dat ik zelfs een beetje beledigd was. Ik, met mijn geluksmomentjes… Is genieten fout, mag dat niet? Er is zo vreselijk veel ellende op de wereld, ver weg en dichtbij, maar wil dat zeggen dat genieten niet mag?

Maar wat moet ik dan? Ik zou geloof ik acuut depressief kunnen worden en achter de geraniums kunnen verdwijnen, of mijn bed niet meer uitkomen. Of mag je wel genieten, maar er niet over praten?

Ik weet het niet meer.

Ja, ik weet het wel!

Ik blijf genieten! Ik blijf over geluksmomentjes praten en deel het op facebook. Als je het niet wil lezen, scrol je maar lekker door. Ik wil positief en optimistisch in het leven blijven staan en daarom blijf ik genieten. Hoe meer, hoe beter.

Ik geniet iedere dag, soms van de zon, soms zelfs van de regen. Vaak van de Hollandse luchten, vaak van een kopje koffie, of van mijn warme gezellige woonkamer. Ik geniet van mijn familie, van mijn vrienden. Ik geniet van mijn werk, van mijn Sis it mar. Van mijn vrijheid en onafhankelijkheid. Van een wandeling in de natuur. Ik geniet heel erg van mijn creativiteit. En dat alles is voor mij zo belangrijk, zo inspirerend en blijft iedere dag zo bijzonder dat ik het nogmaals zeg;

Ik geniet!

Zou jij ook eens moeten doen!

Sis it mar   –   Annamarie   –   21 januari 2017

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sis it mar   –   Annamarie   –   21 januari 2017

 

Bekentenis

“Ongezouten & met suiker”

Nadat ik het gister met grote letters op facebook had  gezet, dat ik had ingecheckt bij het Antonius Ziekenhuis, zal ik nu een bekentenis doen.

Ik ben spookbenauwd voor de tandarts, niet voor de tandarts als persoon maar meer voor wat hij of zij me aan kan doen, terwijl ik met de pootjes omhoog lig met klemmen en slangen in m’n mond.

Gister is na 14 dagen ellende een dwarsliggende verstandskies verwijderd bij de kaakchirurg. Gisterochtend belde ik met de tandarts, de pijn hield maar aan. Binnen anderhalf uur lag ik in de stoel bij de kaakchirurg; misselijk, zwetend, trillend en bijna huilend, ik zei toch dat ik een bekentenis ging doen.

Het gesprek:

“Dit is een vervelende klus, een nare kies. Leuker kan ik het niet maken.”

“Wilt u mij asjeblieft niet nog banger maken?”

“Als ik zeg dat het een lastige klus wordt, kan het alleen maar meevallen. Als ik zeg dat het een makkie is, kan het alleen maar tegenvallen.”

Het klinkt wat cru, maar hij was heel lief. Ik was al enigszins gerustgesteld; deze lastige klus zou dus meevallen. Verdoving begon al te werken en assistente en chirurg hebben me redelijk op mijn gemak kunnen stellen.

Mijn buik wordt een bijzettafel en behalve het rampgebied wordt ik afgedekt met een operatiekleedje. Snijden, slijpen, boren, extra verdoving, slijpen, boren, wrikken, trekken, nogmaals extra verdoven en weer boren, slijpen en trekken. De kies is als het ware vastgeroest in de kaak. De dokter heeft mijn hoofd in de houtgreep, ja echt! Nog meer details?

Eindelijk is dat kreng eruit, en wordt de wond gehecht.

Ik ben zooooo opgelucht. Het is voorbij, het is over. Drie diepe zuchten ontsnappen uit mijn gestreste geest, we moeten er zelfs even om lachen.

Waarom nou dit enge verhaal?

Ik kan het jullie van harte aanbevelen om je angst te delen, op facebook of anders. Al die lieve meelevende reacties maken het half zo erg. Je ontdekt dat er meer mensen zijn die hetzelfde hebben meegemaakt en ook die dezelfde angst hebben. Gedeelde smart is halve smart.

Mijn angst is vast al in de jeugd ontstaan. Mijn eerste herinnering aan de tandarts was bij tandarts Brink (Achter, waar nu de Febo in Sneek is).

Mem met misschien wel alle 10 kinderen naar de tandarts. (Respect mem dat u ieder half jaar trouw met 10 kinderen richting tandarts ging!) De wachtkamer was in 1x vol. Het begon al met een negatieve opmerking; “Hoe kunt u met zo velen tegelijk komen?” Met 3 tegelijk mochten we naar binnen. Ik was niet meer een onschuldig meisje van zes met donkere pijpenkrullen, maar een nummer. Ik had braaf mijn mond open gedaan en ik had geen gaatjes. Ik was best trots op mezelf, maar wat als spannende expeditie begon, werd één grote teleurstelling. Het enige wat ik kreeg te horen was “klaar, volgende”.

De tweede tandarts was geen spreker, hij stelde mij dus ook niet op mijn gemak. Mem ging mee, zus ging mee, vriendin ging mee. De avond ervoor huilde ik mezelf in slaap, ’s ochtends was ik misselijk en moest soms zelfs overgeven. En toch braaf ieder half jaar naar de bekbeul. Nummer 3 was van Poolse komaf, een drama voor mij. Ik kon hem nauwelijks verstaan en hij vloog van kamer naar kamer; lopende band werk! Tandarts 4 is de liefste die ik ooit gehad heb. We hebben een praatje over koetje en kalfjes en over dat wat er gedaan moet worden. Het is nog steeds niet mijn hobby, maar leuker kan ik het niet maken.

Sis it mar   –   Annamarie   –   4 januari 2017

Kring-lopen

“Kring-lopen”

Al jaren kun je mij niet blijer maken dan een dagje struinen in kringloopwinkels.

Nog in het gulden tijdperk kocht ik houten eethoek stoelen voor maximaal 4 gulden, gaf ze allemaal een verschillende rode kleur en ben er nog steeds erg blij mee. Toen kwam Sis it mar en kon ik mij volledig uitleven. Alles wat ik mooi vond, kocht ik, maakte het schoon, etaleerde het leuk in de winkel en verkocht het weer. Het geluksmomentje was dat ik een ‘schat’ had gevonden en daar een ander blij mee kon maken.

Toen schoten kringloopwinkels ineens als paddenstoelen uit de grond. Van 4 winkels in heel Friesland, werd het 4 in iedere stad. Het werd iets minder leuk.

Op dit moment zoek ik vaasjes voor mijn kerst-project.

Ik loop een rondje en steek mijn wijsvinger in ieder vaasje, om precies de goede maat te scoren. Samen met een collega-struiner tufte ik gister van kringloop naar kringloop. Vaasjes, kerstboompieken, kandelaars, dat was het doel. Tegenwoordig zijn er vaak hoekjes met retro en vintage; ze vragen de hoofdprijs. Dat slaan we maar over. Ook de oude schalen die we vroeger thuis hadden laten we staan. Je kunt niet alles meenemen uit nostalgie, ook al kriebelt het wel even.

vaasjes 1 Sis it mar

En toen kwamen we in good-old-Sneek terecht en gingen naar de kringloop zonder prijsjes.

“Wil je die deur even beter achter je dichttrekken? Het wordt hier zo koud.” Mevrouw klinkt nors, erg nors.

“Ja mevrouw, sorry!” Intussen denkt mijn duiveltje gelijk; zorg dan dat die deur niet zo klemt. En doe de kachel aan. Ik zie kerstartikelen staan en schiet er op af. “Heeft u ook kerstboompieken mevrouw?”

“Ja, heel veel, maar niet hier. Ik ben net begonnen met de kerstdíngen en ik moet nog dit en dat en zus en zo en blah blah blah.”

Het kriebelt al een beetje achter in mijn nek.

De struintocht gaat beginnen. Hier en daar onthouden we aankoopopties en de eerste kandelaar klemt al onder een arm. Het tweede hok is donker en ik vraag vriendelijk of misschien het licht aan mag. Ze kijkt op haar horloge en loopt met me mee.

“Hoe laat gaat u sluiten?”

“Om 6 uur, ja voor 5 minuten doe ik het licht niet aan. Waar wil je het aan hebben?” Het is net 5 uur geweest.

“Nou rondom graag.”

“Daar begin ik niet aan, weet je wel hoeveel werk dat is? Dan moet ik hier en daar en daar en daarachter en aan die kant. Jullie kunnen het best nog zien.” En de tang draait zich om en loopt weg.

Dit gaat te ver, de grens is bereikt, de haartjes in mijn nek staan intussen recht overeind. De kandelaar belandt tussen de kop en schotels en ook wij draaien ons om en vertrekken zonder nog een woord te zeggen. Stik maar in je ouwe troep!

Bij de Estafette scoren we nog prachtige vaasjes en kandelaars voor nog geen € 10,=

Sis it mar   –   Annamarie   –   11 november 2016

vaasjes 2 Sis it mar