“Gelukkeling”

Soms groots, maar meestal klein

Een ander zegt ‘tel je zegeningen’. Ik tel mijn geluksmomentjes, soms groots maar meestal klein.

Er was eens een vriendje en die introduceerde bij mij de woorden romantelijk, gelukkeling en geluksmomentjes. Als een puber zo verliefd; ik vond het ge-wél-dig.

Al spoedig kwam het moment dat hij niet meer romantelijk was en ik niet meer een gelukkeling.

Ik heb nu een kerel die zegt “Ik hâld fan dy”, dat is ‘myn taal’ daar heb ik wat aan!

Het woord geluksmomentjes is wel heel erg blijven hangen en door heel veel van die momentjes te pakken en in een spreekwoordelijke laatje te stoppen overtref ik alle minder leuke en zelfs moeilijke momenten.

Ik word blij van een wandeltocht, maar dan liefst struinend door de bermen en al bloemen plukkend. Ik kan mijn geluk niet op. Lopend met kramp in de vingers van het dikke boeket bedenk ik dat er heel veel bloemen zijn met dierennamen. Zo wordt een geluksmoment ook nog een bijzonder moment (soms weet ik de Fryske en soms de Nederlandse namen) hynsteblom, swanneblom, bargeblom, bereklauw, slangenkruid, ooievaarsbek, koekoeksbloem, vogelwikke, hondsdraf, kattenstaart, havikskruid. Gelukkig hebben we ook boterbloem, doerebout en stikels.

Alles in een vaas en ik ben een gelukkeling.

Sis it mar   –   Annamarie   –   22 augustus 2016 

Onderweg

Onderweg

Het is heerlijk weer en de nieuwe wandelschoenen moeten lopen. Wanneer ik met meerderen loop blijft het gesprek ook lopen. Wanneer ik alleen loop, lopen de radertjes in mijn hoofd mee. Ik zie beelden voorbij komen, maak hier en daar een foto en tegelijkertijd wil ik weer “luisteren naar mijn pen”.

bord 150716

De eerste foto die ik maak is van dit bord, wat al maanden  op één heup ligt.  Voor mij geen probleem hoor, maar ik word er zo nieuwsgierig van. Hoe is dit zo gekomen? Een zwaar ongeluk? Een dronken automobilist? Een grasmaaier? En ik vraag me af wie deze borden ‘beheert’. Is het van de Gemeente, is het van de Provincie of van het Rijk. Het zal mij een worst zijn, maar omdat ik (in deze) zo nieuwsgierig ben, zou ik er graag een bordje bij willen hebben waarop ik de geschiedenis van dit bord zou kunnen lezen. Glimlachend loop ik door.

paarse klaver Onderweg pluk ik paarse klaver en geef het even later aan mem (95), net als vroeger. Ze vindt het prachtig; “Wat een mooie paardenbloemen”. “Nee mem het is klaver, dat heb je me vroeger zelf geleerd”. “Ach, wij noemden ze vroeger altijd paardenbloemen”. “Ja, hoor”.

Als ik vertrek, vraagt ze: “Wat voor kleur hebben paardenbloemen dan ook alweer?”

Op de terugweg, wil ik nog langs de kringloopwinkel om te kijken of ik iets van onschatbare waarde vindt. Voor € 2,50 scoor ik een pracht van een koperen kandelaar. “Yes, in de pocket. Die is voor mijn volgende creatieve uitspatting”. Ik vind nog iets; op het terrein ligt een puzzelstukje…. O nee…, iemand heeft hier een puzzel gekocht en wil deze op een eenzame, regenachtig zomeravond maken en nu ontbreekt er een stukje….. HELP!!!!puzzelstukje ab

 

Sis it mar   –   Annamarie   –   17 juli 2016

 

 

Een expeditie op zomaar een zaterdag

Zomaar een zaterdag

Binnen zijn de ramen gewassen, dat doe ik zelf. De buitenkant laat ik doen, het zijn er bijna 30, daar zou ik een dag voor uit moeten trekken.

Er zijn een paar uitzonderingen, die doe ik wel zelf. En op het moment dat deze expeditie begint, wil ik weer “luisteren naar mijn pen”.

Tussen buurman en mij is een steeg. Buurman heeft deze overkapt en voor mij is dat hartstikke handig, zo kan ik mooi met een trapje bij de uitzondering-ramen.

Gister had ik al gezien dat buurman de afvoer van zijn dakje verstopt was en dat het steegdak veranderd was in een steegrivier. Daar zou ik nooit droog kunnen staan. Geen probleem, op blote voeten kan ook. Schoenen uit, sokken uit, trap mee, sopje mee… het is wat glibberig. Het wordt bijna  een survivaltocht. “Buurman is vast niet blij als ik door zijn plexiglasplaten donder.” Er ligt van alles en ik stap met blote voeten in een blader/mosprutje. Het doet me denken aan vroeger; op een koeienvlaai (toen was het nog ‘koeievlaai’) gaan staan en er dan per ongeluk/met opzet doorheen zakken. Bruine verse stront gleed dan tussen je tenen omhoog. Het was een zachte, warme sensatie. Dit prutje voelt ongeveer hetzelfde.

Eerst buurman zijn afvoer maar even vrijmaken, het water begint te kolken en al snel zakt het peil in de rivier.

20160618_11533820160618_115356

Balancerend op de hoogste tree van de trap, word ik wat trillerig. Ik kan me bijna niet vasthouden, linker hand een emmer, rechts spons en zeemleer. En eigenlijk word ik een beetje ongerust. Stel dat ik omkieper en ongelukkig terecht kom, mijn been breek of uit de tijd raak, hoelang moet ik hier dan in die rivier liggen voordat iemand mij komt redden? Blaahaa… niet aan denken.

De ramen zijn schoon. Opruimen! Het smerige sopje gooi  ik weg in de nog steeds stromende rivier, ahhh, lekker warm aan mijn blote voeten.

Als ik na nog wat halsbrekende toeren weer binnen sta en het begint te stortregenen ben ik blij dat ik niet in de steegrivier lig.

Sis it mar   –   Annamarie   –   18 juni 2016

Kunstige herinneringen

Het begint met een onrustig ‘onderbuik-gevoel’.

Er moet weer iets gebeuren. Ik loop door de ruimtes van Sis it mar. Kijk hier en daar in een doos, in een kast, in een hoekje. Ik pak een stok en langzaam ontstaat een creatief idee. Ik kan er niet van slapen! Ik wil bezig en de stok, in dit geval een ingedroogde steel van een plant, is de basis.

Sis it mar Sv16-1 Sis it mar Sv16-2

In mijn doos met vintage sjaaltjes kom ik een oranje sjerp tegen. Ik kan me herinneren dat we die vroeger op Koninginnedag bij de geit omhingen, zie je het voor je? Sikkie met oranje sjerp? Het wordt een stok met herinneringen. Overal verzamel ik kraaltjes, palletjes, veertjes, schelpen… één stok is niet genoeg. Ik ga maar door, het kost me uren, dagen, zelfs weken. Herinneringen komen en gaan. De palletjes komen van een zwart t-shirt uit Canada. De bling-bling Indianenafbeelding werd ontleed en de palletjes kwamen in een doosje. “Voor later, ik kan het vast nog eens gebruiken.” Nooit gedacht dat het 45 jaar moest duren.

Mijn doos met veertjes was ik eens kwijt. Het ging niet zo zeer om een paar veertjes, maar het feit dat ik ze niet kon vinden, frustreerde mij mateloos. Op dat moment was het heerlijk om buiten nieuwe veertjes te zoeken en dat maakte héél veel goed, de dromenvangers van toen, werden prachtig.

Sis it mar Sv16-7Na een motorritje door de dorpjes en bollenvelden van Noord Holland, belandden we steevast op het strand bij Callantsoog en ik kon het nooit laten, schelpen zoeken met een gaatje, want dat is handig, ik ga ze vast eens gebruiken.

In 2004 ontstond mijn verzameling dobbelsteentjes, ik probeer er nu minimaal één te verwerken in ieder kunstwerk.

Zucht – kunstige herinneringen….

Sis it mar   –   Annamarie   –   14 mei 2016

Sis it mar Sv16-3 Sis it mar Sv16-4 Sis it mar Sv16-5 Sis it mar Sv16-6

Geluksmomentje

Het is hoogzomer in 2011 en de deur van woonwinkel Sis it mar staat wijd open. Met een zacht windje komen geuren en geluiden van de straat naar binnen waaien. Er komt een jongen binnenlopen vanachter in de twintig.

“Ik heb een rare vraag”, zegt hij. “We komen net terug van vakantie uit Frankrijk en hebben daar een cadeautje gekocht voor de kleine van vrienden van ons. We dachten het thuis wel even in te kunnen pakken, maar we hadden geen papier meer. Zou u het voor ons kunnen inpakken, tegen betaling?”

“Natuurlijk, kom maar op.”

“En een flesje wijn, kan dat misschien ook?”

“Ja hoor, dat kan ook!”cadeautjeHij haalt de cadeautjes uit de voor de deur geparkeerde auto en komt grijnzend weer binnen. Ik leef me uit. Al kletsend struint mijn gast door de winkel, hij vindt het geweldig dat de keuken onderdeel uitmaakt van winkel; “hartstikke gezellig.”

“Hoe komt je erop om hier binnen te lopen met die vraag?”

“Ik rijd hier altijd langs en het was me wel vaker opgevallen? Maar ik was nog nooit binnen geweest. Weet u wat? Mag ik dit van de muur halen? Dan koop ik dit en geef het aan mijn vriendin. Wij krijgen ook een kleintje.”

Hij rekent af. “En voor het inpakken dan? Hoef ik daar niet voor te betalen?”

“Nee joh, het is mijn hobby. Ik heb liever dat je nog eens komt.”

Hij geeft mij een hand een bedankt me heel erg. Hij loopt met een glimlach van oor tot oor de winkel uit. Ook ik lach, van binnen en van buiten.

Een simpel gebaar, een kleine actie, een groots resultaat. Weer iemand blij gemaakt.

Sis it mar – Annamarie – 6 mei 2016

Muziek is emotie

Het toeval wilde dat ik gisteravond nog even langs de televisie kanalen schoot en ik kwam midden in het concert van André Rieu terecht. Samen met 1,2 miljoen verkoos ik NPO1 boven voetbal en alle andere programma’s. Ik kijk en luister naar het openluchtconcert in Boekarest en word blij mét het publiek. Ongelofelijk dat André, geboren in Maastricht op 1 oktober 1949, zoveel mensen kan bekoren en ontroeren. Ik zie jong en oud emotioneel worden, romantisch en verliefd. Ze lachen, ze huilen, ze dansen, zingen mee en ze genieten. De cultuur van het land wordt meegenomen in muziek en dans, ik heb genoten van de panfluit en van het volksdansen in klederdracht. Hartverwarmend!

André RieuEr is even een moment dat ik wil vloeken en tieren. Waarom kan de wereld niet zó zijn?  Op het plein van Boekarest genieten meer dan 20.000 mensen en nog eens miljoenen mensen zitten met de tissues op de bank voor de buis te zwijmelen. En om de hoek wordt een lijk gevonden, er vindt een afrekening plaats, machteloze en hulpeloze vluchtelingen worden de zee opgeduwd en… zo kan ik nog wel even doorgaan… Zou het helpen als al die “oerkommelingen” (in het kwaad verharde mensen) verplicht werden gesteld om een concert van André Rieu bij te wonen?

Het is een hopeloze gedachte… zolang er mensen zijn die zich willen blijven verrijken ten koste van de medemens.

Knop om! Ik geniet nog even na van het prachtige decor, van alle blije mensen en van ‘Adieu mein kleiner Gardeoffizier’

Sis it mar – Annamarie – 29 april 2016

Gewonnen via Facebook?

Wat mij altijd heel erg verwonderd… (want van pake leerde ik ‘Ergert u niet, verwondert u slechts’), is dat er nog steeds heeeeel  veel facebookers zijn die allemaal commerciële uitingen liken en delen, puur om een prijs te winnen.

Bijna wekelijks worden we gewaarschuwd via een consumentenprogramma op televisie, maar we blijven er doodleuk instinken want er is misschien wel iets te winnen.

Hoe naïef kúnnen we zijn? Ga eens googlen op ‘prijzen winnen op facebook’ en één van de eerste berichtjes die naar voren komt is;  “Promoot uw bedrijf of producten met meer dan 310.000 likes!” En nog stinken we er in. Het is gewoon hele goedkope sluikreclame. En die bedrijven gaan met jouw gegevens aan de haal. Je denkt toch niet dat jíj wel alles goed hebt afgeschermd?

fb like en niet winnenWe worden lekker gemaakt, we worden gek gemaakt. Stel je voor dat jij die camper, die keuken of die prachtige overkapping voor je tuin eens zou winnen? Wie niet waagt, wie niet wint, toch…?

Hoe naïef wíllen we zijn? Heeft iemand van jullie OOIT eens zo’n prijs gewonnen? Of ken je iemand die met zo’n actie iets heeft gewonnen? Dát zou toch een prachtig stukje reclame zijn voor de camper man? Groot nieuws, fantastische fotoreportage, allemaal blije gezichten. Ik heb het nog nooit gezien en/of gehoord.

Maar…. Ik heb wel eens gehoord, dat er iemand een paar sneakers had gewonnen, gewoon van ‘een winkel om de hoek’. Kijk dat is de moeite waard!

Sis it mar – Annamarie – 22 april 2016

Sis it mar…

“Ongezouten… & met suiker”

Toen ik stopte met de woonwinkel heb ik gezegd; over alle gebeurtenissen bij Sis it mar zou ik een boek kunnen schrijven. Dat gaat me, op dit moment in ieder geval, wat te ver, maar om zo nu en dan een verhaaltje te schrijven vind ik toch wel heel leuk. Sinds ik op een schrijfcursus ben, begint ook dat stukje creativiteit meer te borrelen. Het is nog wat uitproberen en nog een beetje zoeken, maar mijn eerste verhaaltjes heb je kunnen lezen op facebook met de titel “Ongezouten… & met suiker”. Onder dezelfde titel zullen meerdere ‘verhalen’ verschijnen; over de belevenissen bij Sis it mar en over de dingen die me op dat moment even bezighouden. Soms kritisch, soms cynisch maar altijd met een tikje humor…. want-dat-ben-ik.

Sis it mar – Annamarie – 21 april 2016

 

Annamarie