Kring-lopen

“Kring-lopen”

Al jaren kun je mij niet blijer maken dan een dagje struinen in kringloopwinkels.

Nog in het gulden tijdperk kocht ik houten eethoek stoelen voor maximaal 4 gulden, gaf ze allemaal een verschillende rode kleur en ben er nog steeds erg blij mee. Toen kwam Sis it mar en kon ik mij volledig uitleven. Alles wat ik mooi vond, kocht ik, maakte het schoon, etaleerde het leuk in de winkel en verkocht het weer. Het geluksmomentje was dat ik een ‘schat’ had gevonden en daar een ander blij mee kon maken.

Toen schoten kringloopwinkels ineens als paddenstoelen uit de grond. Van 4 winkels in heel Friesland, werd het 4 in iedere stad. Het werd iets minder leuk.

Op dit moment zoek ik vaasjes voor mijn kerst-project.

Ik loop een rondje en steek mijn wijsvinger in ieder vaasje, om precies de goede maat te scoren. Samen met een collega-struiner tufte ik gister van kringloop naar kringloop. Vaasjes, kerstboompieken, kandelaars, dat was het doel. Tegenwoordig zijn er vaak hoekjes met retro en vintage; ze vragen de hoofdprijs. Dat slaan we maar over. Ook de oude schalen die we vroeger thuis hadden laten we staan. Je kunt niet alles meenemen uit nostalgie, ook al kriebelt het wel even.

vaasjes 1 Sis it mar

En toen kwamen we in good-old-Sneek terecht en gingen naar de kringloop zonder prijsjes.

“Wil je die deur even beter achter je dichttrekken? Het wordt hier zo koud.” Mevrouw klinkt nors, erg nors.

“Ja mevrouw, sorry!” Intussen denkt mijn duiveltje gelijk; zorg dan dat die deur niet zo klemt. En doe de kachel aan. Ik zie kerstartikelen staan en schiet er op af. “Heeft u ook kerstboompieken mevrouw?”

“Ja, heel veel, maar niet hier. Ik ben net begonnen met de kerstdíngen en ik moet nog dit en dat en zus en zo en blah blah blah.”

Het kriebelt al een beetje achter in mijn nek.

De struintocht gaat beginnen. Hier en daar onthouden we aankoopopties en de eerste kandelaar klemt al onder een arm. Het tweede hok is donker en ik vraag vriendelijk of misschien het licht aan mag. Ze kijkt op haar horloge en loopt met me mee.

“Hoe laat gaat u sluiten?”

“Om 6 uur, ja voor 5 minuten doe ik het licht niet aan. Waar wil je het aan hebben?” Het is net 5 uur geweest.

“Nou rondom graag.”

“Daar begin ik niet aan, weet je wel hoeveel werk dat is? Dan moet ik hier en daar en daar en daarachter en aan die kant. Jullie kunnen het best nog zien.” En de tang draait zich om en loopt weg.

Dit gaat te ver, de grens is bereikt, de haartjes in mijn nek staan intussen recht overeind. De kandelaar belandt tussen de kop en schotels en ook wij draaien ons om en vertrekken zonder nog een woord te zeggen. Stik maar in je ouwe troep!

Bij de Estafette scoren we nog prachtige vaasjes en kandelaars voor nog geen € 10,=

Sis it mar   –   Annamarie   –   11 november 2016

vaasjes 2 Sis it mar

 

 

“Gelukkeling”

Soms groots, maar meestal klein

Een ander zegt ‘tel je zegeningen’. Ik tel mijn geluksmomentjes, soms groots maar meestal klein.

Er was eens een vriendje en die introduceerde bij mij de woorden romantelijk, gelukkeling en geluksmomentjes. Als een puber zo verliefd; ik vond het ge-wél-dig.

Al spoedig kwam het moment dat hij niet meer romantelijk was en ik niet meer een gelukkeling.

Ik heb nu een kerel die zegt “Ik hâld fan dy”, dat is ‘myn taal’ daar heb ik wat aan!

Het woord geluksmomentjes is wel heel erg blijven hangen en door heel veel van die momentjes te pakken en in een spreekwoordelijke laatje te stoppen overtref ik alle minder leuke en zelfs moeilijke momenten.

Ik word blij van een wandeltocht, maar dan liefst struinend door de bermen en al bloemen plukkend. Ik kan mijn geluk niet op. Lopend met kramp in de vingers van het dikke boeket bedenk ik dat er heel veel bloemen zijn met dierennamen. Zo wordt een geluksmoment ook nog een bijzonder moment (soms weet ik de Fryske en soms de Nederlandse namen) hynsteblom, swanneblom, bargeblom, bereklauw, slangenkruid, ooievaarsbek, koekoeksbloem, vogelwikke, hondsdraf, kattenstaart, havikskruid. Gelukkig hebben we ook boterbloem, doerebout en stikels.

Alles in een vaas en ik ben een gelukkeling.

Sis it mar   –   Annamarie   –   22 augustus 2016 

De markante woning en het verhaal

Het moest even snel… en dat kon.

Markante woning Sneek lr-13

Hup…

Nynke van der Zee en Cor Pot Fotografie kwamen langs voor de Friesland Post. Mijn markante woning in Sneek werd geroemd en geëerd. Ik werd er een beetje verlegen van…

 

Siciliaans wonen in de Sneeker binnenstad

 

De monumentale hoekwoning aan het Kleinzand in Sneek lijkt een sierlijke kroon te dragen. De elegante trapgevel van het rijksmonument uit 1904 kleurt prachtig oker rood in de middagzon. In de loop der jaren bood het pand onderdak aan vele Sneeker ambachtslieden en nog altijd is de markante woning een ontmoetingsplaats voor ondernemende geesten. “Dit is een huis vol inspiratie”, glimlacht Annamarie Bouwhuis.

  Markante woning Sneek lr-24

De grote etalageramen met de authentieke winkeldeur precies in de midden van de imposante voorgevel van het pand nodigen dagelijks tientallen voorbijgangers uit om even naar binnen te koekeloeren. De markante woning aan het water van de Sneeker stadsgracht ligt op een unieke zichtlocatie. “Zeker in de zomer is het hier gezellig druk met bootjesmensen en toeristen”, knikt eigenaar Annamarie Bouwhuis. “De centrale plek en de stijlvolle uitstraling waren dan ook precies de pluspunten waar ik in 2008 als een blok voor viel.”

 

 

Verliefd op de vloer

Het markante pand is acht jaar geleden het perfecte onderkomen voor Annamarie’s creativiteit en ondernemersgeest. Aangezien de benedenruimte een bedrijfsbestemming heeft, opent ze niet lang na de verhuizing haar eigen woonwinkel ‘Sis It Mar’, waar ze woonaccessoires en zelfgemaakte decoraties verkoopt. Terwijl bezoekers zich beneden in een rustgevend woonparadijs onderdompelen, wordt er een etage hoger volop geklust. “Toen ik het huis kocht, bestond de bovenverdieping uit allemaal kleine kamertjes. Het eerste wat ik heb gedaan is alles laten strippen. Ik wilde letterlijk de ruimte hebben om te leven.”

 

Het resultaat is een prachtig licht appartement, met een zonovergoten woonkamer. De grote houten draagbalken die in 2008 tijdens het slopen aan het licht komen, zijn na de verbouwing bewust in het zicht gelaten en lopen vanaf de vloer tot aan de nok van het dak. Tijdens het slopen ontdekken de werkmannen bovendien een authentieke houten vloer, die al die jaren verscholen ging onder modern kliklaminaat. “Zullen we die er ook maar uitslopen?”, stelden de werkmannen voor. Maar ik was meteen verliefd op al die versleten planken met hun vrolijke kleuren”, vertelt Annamarie lachend. “Juist die oude vloer maakt dit pand zo bijzonder. Het vertelt het verhaal van het huis.”

Markante woning Sneek lr-12 Markante woning Sneek lr-14

Ieder voorwerp in huis heeft zo zijn eigen verleden en draagt een verhaal met zich mee. De houten trap naar de zolder is daar een goed voorbeeld van. Bezoek dat blijft logeren, wordt getrakteerd op een unieke slaapplek in de nok van de woning. Een eenvoudige trap leidt logees naar hun slaapvertrek. ‘Trede foar trede, sa komst fan de flier op de souder’ staat er op de zijkant te lezen. “Een cadeautje van de heren van Bouwbedrijf Van der Meer, die de verbouwing voor hun rekening namen”, lacht Annamarie. “Een mooi geschenk, dat ik met trots in de woonkamer laat staan.”

 

“Ik was meteen verliefd op al die versleten planken met hun vrolijke kleuren”

 

Spullen met een verleden

De nieuwe trap op de oude vloer; het geeft in één beeld weer hoe Annamarie haar woning heeft ingericht. Oud gaat moeiteloos samen met nieuw. “Neem die grote, zwarte reiskist bij de bank”, wijst ze. “Ik vond hem ooit in een vakantiehuisje dat we kochten. Een stoer ding, dat al heel wat van de wereld heeft gezien. Nu heeft hij een nieuw leven gekregen als bijzettafel. Hij gaat al jaren mee, maar blijft voor mij speciaal.” Hetzelfde geldt voor haar bureau. De robuuste houten schrijftafel was vroeger de werkbank van de schoenwinkel die hier beneden zat. “Ik heb er wieltjes onder gezet en nu doet hij uitstekend dienst als werkplek.”

 

Om tijdens het werken af en toe even een moment van ontspanning te vinden, hoeft Annamarie niet ver te zoeken. De tuindeur naast haar bureau geeft toegang tot het zonnige dakterras. Beschut door de omliggende huizen vormt het platte dak een ‘smûk plakje’. Al vanaf april kan Annamarie met mooi weer heerlijk buiten zitten. De oude stenen muur vol grappige vogelhuisjes, de grote bloempotten met kleurrijke geraniums en de sfeervolle houten vloer geven het dakterras in de zomer de ambiance van een exotische Italiaanse patio. “Hier krijg je automatisch een vakantiegevoel. Sicilië midden in de Sneeker binnenstad”, knipoogt ze.

Markante woning Sneek lr-4 Markante woning Sneek lr-6 Markante woning Sneek lr

“Het dakterras heeft in de zomer de ambiance van een zonnige Italiaanse patio”

 

De laatste in rij

Vanaf de buitenkant van het pand is duidelijk te zien dat de woning oorspronkelijk bestond uit twee verschillende huizen. “Dat zie je ook terug in het adres. Ik heb twee adressen, eentje aan het Kleinzand en eentje aan de Jousterkade, waar ik mijn post ontvang.” Opvallend is bovendien dat de hoekwoning oorspronkelijk helemaal niet aan het einde van de straat stond. Annamarie haalt een oude foto tevoorschijn. “Hier kun je zien dat er begin 1900 nog een woning naast stond. Dit eerdere hoekpand moest echter wijken voor de verbreding van de Jousterkade. En zo is dit huis dus de laatste van het rijtje geworden.”

 

De geschiedenisboeken vertellen ook dat het pand in de loop der jaren verschillende eigenaren kende, die allen hun eigen ambacht uitvoerden. In het voorste gedeelte van de woning was oorspronkelijk een bakkerij gevestigd en in het achterste gedeelte zat een kapperszaak. Een schoenenwinkel volgde tot Annamarie er in 2008 een woonwinkel van maakte. Tegenwoordig doet Kleinzand 96 dienst als expositieruimte voor kunstenaars, die hier hun werk kunnen tonen. Daarnaast is het een ontmoetingsruimte voor creatieve workshops en cursussen. Van rustgevend vilten tot een levendige kookcursus, met tientallen dames die in de grote keuken hun pasverworven vaardigheden uittesten. Iedereen is van harte welkom. “Ik houd van die reuring om me heen, het moet hier beneden ‘brûzje’.”

Markante woning Sneek lr-9 Markante woning Sneek lr-26

Nieuwe woonplannen

Buiten brûzet het inmiddels ook van de bootjesmensen en toeristen die een bezoek brengen aan de gezellige binnenstad van Sneek. “Met al dat water voor de deur is er altijd wel reuring”, knikt Annamarie. “Je hoeft je hier geen moment te vervelen, dit is echt een droomplek voor mensen die van het stadse leven houden.” Toch staat er verrassend genoeg een Te Koop-bord in de tuin. “Plannen om te gaan samenwonen zorgen ervoor dat ik binnenkort mijn koffers ga pakken”, legt Annamarie uit. “Ik zal deze plek ontzettend missen, maar ik hoop dat nieuwe bewoners hier net zo gelukkig worden als ik.”

 

“Ik hoop dat nieuwe bewoners hier net zo gelukkig worden als ik”20160731_124730

Kijk voor meer informatie op http://www.makelaardij-delange.nl/.

Onderweg

Onderweg

Het is heerlijk weer en de nieuwe wandelschoenen moeten lopen. Wanneer ik met meerderen loop blijft het gesprek ook lopen. Wanneer ik alleen loop, lopen de radertjes in mijn hoofd mee. Ik zie beelden voorbij komen, maak hier en daar een foto en tegelijkertijd wil ik weer “luisteren naar mijn pen”.

bord 150716

De eerste foto die ik maak is van dit bord, wat al maanden  op één heup ligt.  Voor mij geen probleem hoor, maar ik word er zo nieuwsgierig van. Hoe is dit zo gekomen? Een zwaar ongeluk? Een dronken automobilist? Een grasmaaier? En ik vraag me af wie deze borden ‘beheert’. Is het van de Gemeente, is het van de Provincie of van het Rijk. Het zal mij een worst zijn, maar omdat ik (in deze) zo nieuwsgierig ben, zou ik er graag een bordje bij willen hebben waarop ik de geschiedenis van dit bord zou kunnen lezen. Glimlachend loop ik door.

paarse klaver Onderweg pluk ik paarse klaver en geef het even later aan mem (95), net als vroeger. Ze vindt het prachtig; “Wat een mooie paardenbloemen”. “Nee mem het is klaver, dat heb je me vroeger zelf geleerd”. “Ach, wij noemden ze vroeger altijd paardenbloemen”. “Ja, hoor”.

Als ik vertrek, vraagt ze: “Wat voor kleur hebben paardenbloemen dan ook alweer?”

Op de terugweg, wil ik nog langs de kringloopwinkel om te kijken of ik iets van onschatbare waarde vindt. Voor € 2,50 scoor ik een pracht van een koperen kandelaar. “Yes, in de pocket. Die is voor mijn volgende creatieve uitspatting”. Ik vind nog iets; op het terrein ligt een puzzelstukje…. O nee…, iemand heeft hier een puzzel gekocht en wil deze op een eenzame, regenachtig zomeravond maken en nu ontbreekt er een stukje….. HELP!!!!puzzelstukje ab

 

Sis it mar   –   Annamarie   –   17 juli 2016

 

 

Een expeditie op zomaar een zaterdag

Zomaar een zaterdag

Binnen zijn de ramen gewassen, dat doe ik zelf. De buitenkant laat ik doen, het zijn er bijna 30, daar zou ik een dag voor uit moeten trekken.

Er zijn een paar uitzonderingen, die doe ik wel zelf. En op het moment dat deze expeditie begint, wil ik weer “luisteren naar mijn pen”.

Tussen buurman en mij is een steeg. Buurman heeft deze overkapt en voor mij is dat hartstikke handig, zo kan ik mooi met een trapje bij de uitzondering-ramen.

Gister had ik al gezien dat buurman de afvoer van zijn dakje verstopt was en dat het steegdak veranderd was in een steegrivier. Daar zou ik nooit droog kunnen staan. Geen probleem, op blote voeten kan ook. Schoenen uit, sokken uit, trap mee, sopje mee… het is wat glibberig. Het wordt bijna  een survivaltocht. “Buurman is vast niet blij als ik door zijn plexiglasplaten donder.” Er ligt van alles en ik stap met blote voeten in een blader/mosprutje. Het doet me denken aan vroeger; op een koeienvlaai (toen was het nog ‘koeievlaai’) gaan staan en er dan per ongeluk/met opzet doorheen zakken. Bruine verse stront gleed dan tussen je tenen omhoog. Het was een zachte, warme sensatie. Dit prutje voelt ongeveer hetzelfde.

Eerst buurman zijn afvoer maar even vrijmaken, het water begint te kolken en al snel zakt het peil in de rivier.

20160618_11533820160618_115356

Balancerend op de hoogste tree van de trap, word ik wat trillerig. Ik kan me bijna niet vasthouden, linker hand een emmer, rechts spons en zeemleer. En eigenlijk word ik een beetje ongerust. Stel dat ik omkieper en ongelukkig terecht kom, mijn been breek of uit de tijd raak, hoelang moet ik hier dan in die rivier liggen voordat iemand mij komt redden? Blaahaa… niet aan denken.

De ramen zijn schoon. Opruimen! Het smerige sopje gooi  ik weg in de nog steeds stromende rivier, ahhh, lekker warm aan mijn blote voeten.

Als ik na nog wat halsbrekende toeren weer binnen sta en het begint te stortregenen ben ik blij dat ik niet in de steegrivier lig.

Sis it mar   –   Annamarie   –   18 juni 2016

Kunstige herinneringen

Het begint met een onrustig ‘onderbuik-gevoel’.

Er moet weer iets gebeuren. Ik loop door de ruimtes van Sis it mar. Kijk hier en daar in een doos, in een kast, in een hoekje. Ik pak een stok en langzaam ontstaat een creatief idee. Ik kan er niet van slapen! Ik wil bezig en de stok, in dit geval een ingedroogde steel van een plant, is de basis.

Sis it mar Sv16-1 Sis it mar Sv16-2

In mijn doos met vintage sjaaltjes kom ik een oranje sjerp tegen. Ik kan me herinneren dat we die vroeger op Koninginnedag bij de geit omhingen, zie je het voor je? Sikkie met oranje sjerp? Het wordt een stok met herinneringen. Overal verzamel ik kraaltjes, palletjes, veertjes, schelpen… één stok is niet genoeg. Ik ga maar door, het kost me uren, dagen, zelfs weken. Herinneringen komen en gaan. De palletjes komen van een zwart t-shirt uit Canada. De bling-bling Indianenafbeelding werd ontleed en de palletjes kwamen in een doosje. “Voor later, ik kan het vast nog eens gebruiken.” Nooit gedacht dat het 45 jaar moest duren.

Mijn doos met veertjes was ik eens kwijt. Het ging niet zo zeer om een paar veertjes, maar het feit dat ik ze niet kon vinden, frustreerde mij mateloos. Op dat moment was het heerlijk om buiten nieuwe veertjes te zoeken en dat maakte héél veel goed, de dromenvangers van toen, werden prachtig.

Sis it mar Sv16-7Na een motorritje door de dorpjes en bollenvelden van Noord Holland, belandden we steevast op het strand bij Callantsoog en ik kon het nooit laten, schelpen zoeken met een gaatje, want dat is handig, ik ga ze vast eens gebruiken.

In 2004 ontstond mijn verzameling dobbelsteentjes, ik probeer er nu minimaal één te verwerken in ieder kunstwerk.

Zucht – kunstige herinneringen….

Sis it mar   –   Annamarie   –   14 mei 2016

Sis it mar Sv16-3 Sis it mar Sv16-4 Sis it mar Sv16-5 Sis it mar Sv16-6

Geluksmomentje

Het is hoogzomer in 2011 en de deur van woonwinkel Sis it mar staat wijd open. Met een zacht windje komen geuren en geluiden van de straat naar binnen waaien. Er komt een jongen binnenlopen vanachter in de twintig.

“Ik heb een rare vraag”, zegt hij. “We komen net terug van vakantie uit Frankrijk en hebben daar een cadeautje gekocht voor de kleine van vrienden van ons. We dachten het thuis wel even in te kunnen pakken, maar we hadden geen papier meer. Zou u het voor ons kunnen inpakken, tegen betaling?”

“Natuurlijk, kom maar op.”

“En een flesje wijn, kan dat misschien ook?”

“Ja hoor, dat kan ook!”cadeautjeHij haalt de cadeautjes uit de voor de deur geparkeerde auto en komt grijnzend weer binnen. Ik leef me uit. Al kletsend struint mijn gast door de winkel, hij vindt het geweldig dat de keuken onderdeel uitmaakt van winkel; “hartstikke gezellig.”

“Hoe komt je erop om hier binnen te lopen met die vraag?”

“Ik rijd hier altijd langs en het was me wel vaker opgevallen? Maar ik was nog nooit binnen geweest. Weet u wat? Mag ik dit van de muur halen? Dan koop ik dit en geef het aan mijn vriendin. Wij krijgen ook een kleintje.”

Hij rekent af. “En voor het inpakken dan? Hoef ik daar niet voor te betalen?”

“Nee joh, het is mijn hobby. Ik heb liever dat je nog eens komt.”

Hij geeft mij een hand een bedankt me heel erg. Hij loopt met een glimlach van oor tot oor de winkel uit. Ook ik lach, van binnen en van buiten.

Een simpel gebaar, een kleine actie, een groots resultaat. Weer iemand blij gemaakt.

Sis it mar – Annamarie – 6 mei 2016

Muziek is emotie

Het toeval wilde dat ik gisteravond nog even langs de televisie kanalen schoot en ik kwam midden in het concert van André Rieu terecht. Samen met 1,2 miljoen verkoos ik NPO1 boven voetbal en alle andere programma’s. Ik kijk en luister naar het openluchtconcert in Boekarest en word blij mét het publiek. Ongelofelijk dat André, geboren in Maastricht op 1 oktober 1949, zoveel mensen kan bekoren en ontroeren. Ik zie jong en oud emotioneel worden, romantisch en verliefd. Ze lachen, ze huilen, ze dansen, zingen mee en ze genieten. De cultuur van het land wordt meegenomen in muziek en dans, ik heb genoten van de panfluit en van het volksdansen in klederdracht. Hartverwarmend!

André RieuEr is even een moment dat ik wil vloeken en tieren. Waarom kan de wereld niet zó zijn?  Op het plein van Boekarest genieten meer dan 20.000 mensen en nog eens miljoenen mensen zitten met de tissues op de bank voor de buis te zwijmelen. En om de hoek wordt een lijk gevonden, er vindt een afrekening plaats, machteloze en hulpeloze vluchtelingen worden de zee opgeduwd en… zo kan ik nog wel even doorgaan… Zou het helpen als al die “oerkommelingen” (in het kwaad verharde mensen) verplicht werden gesteld om een concert van André Rieu bij te wonen?

Het is een hopeloze gedachte… zolang er mensen zijn die zich willen blijven verrijken ten koste van de medemens.

Knop om! Ik geniet nog even na van het prachtige decor, van alle blije mensen en van ‘Adieu mein kleiner Gardeoffizier’

Sis it mar – Annamarie – 29 april 2016

Gewonnen via Facebook?

Wat mij altijd heel erg verwonderd… (want van pake leerde ik ‘Ergert u niet, verwondert u slechts’), is dat er nog steeds heeeeel  veel facebookers zijn die allemaal commerciële uitingen liken en delen, puur om een prijs te winnen.

Bijna wekelijks worden we gewaarschuwd via een consumentenprogramma op televisie, maar we blijven er doodleuk instinken want er is misschien wel iets te winnen.

Hoe naïef kúnnen we zijn? Ga eens googlen op ‘prijzen winnen op facebook’ en één van de eerste berichtjes die naar voren komt is;  “Promoot uw bedrijf of producten met meer dan 310.000 likes!” En nog stinken we er in. Het is gewoon hele goedkope sluikreclame. En die bedrijven gaan met jouw gegevens aan de haal. Je denkt toch niet dat jíj wel alles goed hebt afgeschermd?

fb like en niet winnenWe worden lekker gemaakt, we worden gek gemaakt. Stel je voor dat jij die camper, die keuken of die prachtige overkapping voor je tuin eens zou winnen? Wie niet waagt, wie niet wint, toch…?

Hoe naïef wíllen we zijn? Heeft iemand van jullie OOIT eens zo’n prijs gewonnen? Of ken je iemand die met zo’n actie iets heeft gewonnen? Dát zou toch een prachtig stukje reclame zijn voor de camper man? Groot nieuws, fantastische fotoreportage, allemaal blije gezichten. Ik heb het nog nooit gezien en/of gehoord.

Maar…. Ik heb wel eens gehoord, dat er iemand een paar sneakers had gewonnen, gewoon van ‘een winkel om de hoek’. Kijk dat is de moeite waard!

Sis it mar – Annamarie – 22 april 2016

Sis it mar…

“Ongezouten… & met suiker”

Toen ik stopte met de woonwinkel heb ik gezegd; over alle gebeurtenissen bij Sis it mar zou ik een boek kunnen schrijven. Dat gaat me, op dit moment in ieder geval, wat te ver, maar om zo nu en dan een verhaaltje te schrijven vind ik toch wel heel leuk. Sinds ik op een schrijfcursus ben, begint ook dat stukje creativiteit meer te borrelen. Het is nog wat uitproberen en nog een beetje zoeken, maar mijn eerste verhaaltjes heb je kunnen lezen op facebook met de titel “Ongezouten… & met suiker”. Onder dezelfde titel zullen meerdere ‘verhalen’ verschijnen; over de belevenissen bij Sis it mar en over de dingen die me op dat moment even bezighouden. Soms kritisch, soms cynisch maar altijd met een tikje humor…. want-dat-ben-ik.

Sis it mar – Annamarie – 21 april 2016

 

Annamarie