De beugel BH

“Ongezouten & met suiker”

De Beugel BH

Ahhhhh, ik kijk in de spiegel en gruw van het beeld. Een grote rode streep van mijn ribben naar achter op mijn rug. Zowel links als rechts.

Ik heb het intussen wel geleerd hoor; wie mooi wil zijn moet pijn lijden. Met een goed passende BH, liefst met beugels, zit ook je bovenkleding beter en voel je je beter en zelfverzekerder. Het is absoluut waar, maar soms haat ik die krengen. Je hebt er 60 of 80 euro aan uitgegeven en dan nog moet je pijnlijden? Ik ben eigenlijk van het moet lekker zitten en niemand (bijna niemand) die het ziet.

Laat ik voorop stellen, je moet niks! Er is niemand die je dwingt om een beugel BH te dragen, toch? Ik ben gezegend met een grote maat, maar gelukkig niet zo groot dat ik rugklachten krijg. “Bij het uitdelen heb jij vooraan in de rij gestaan”, werd er vroeger gezegd. Mijn eerste BH’tjes kan ik me nog goed herinneren, het heeft veel indruk gemaakt. Met mem naar De Duif, het werd een roze en een groene, beide in pastelkleurtjes. Ik was al met gebogen schouders gaan lopen en met deze dingen werd het schaamtegevoel alleen maar erger. De BH’tjes in pastel, mijn wangen vuurrood.

Er kwamen andere tijden en toen onze dochter de leukste en beste lingerieadviseuse van Sneek en omstreken werd, moest mem er natuurlijk ook aan geloven. Er werd mij een correcte BH aangemeten en zo ging ik van 85C naar 75F. Asjeblieft! Jeetje wat een verschil, niks geen theezakjes, maar een prachtige goed gevulde bustehouder, waar menigeen jaloers op mag zijn. In de folder las ik: “De beugel zorgt er voor dat de BH zijn vorm mooi behoudt, de borsten wat ronder uitkomen en ietwat gelift worden.” Gelukkig… zo ook bij mij.

Maar het neemt niet weg, dat er rare problemen kunnen ontstaan door de beugel BH, of eigenlijk door de beugel. Je moet niet onderuitgezakt op de bank gaan hangen voor de tv. En sporten met een beugel BH is ook geen goeie optie. Mocht de beugel uit de inmiddels enigszins versleten BH schieten en in de wasmachine blijven haken, dan heb je een ander probleem wat 2, 3 of zelfs 4x de waarde van de BH kan gaan kosten.

Dus wat doen we?

Rode strepen over de ribben maar wel een prachtige decolleté?

Prima!

Maar dan vanavond wel lekker onderuitzakken voor The Voice … zonder BH.

Sis it mar   –   Annamarie Bouwhuis   –   2 november 2017

50+ Artikel, column of blog?

“Ongezouten en met suiker”

Het was augustus van dit jaar. Ik schreef onderstaand artikel. Ruim voor de deadline was het klaar en verstuurd. Mijn enthousiasme was leuk en ook dat ik het op deze manier zo ‘aankaartte’.

Inmiddels ben ik 60+, zou het daar aan liggen? Want hier bleef het bij. Het is bijna een maand geleden en ik heb niks meer gehoord, dus waarschijnlijk is het niet dat wat ze zoeken. Gelukkig ben ik nog steeds enthousiast en heb ik de mogelijkheden om het toch met jullie te delen…

Artikel, column of blog?

En toen was het zover… ik werd uitgenodigd om een artikel te schrijven voor 50+. Er werd mij op het hart gedrukt dat het geen blog moest zijn. Daar verschenen de eerste vraagtekens. Wanneer is een verhaal een artikel en wanneer een column of een blog?

Als 50+er heb ik de computer pas na mijn 20e kunnen ontdekken. Nog weer later werd ik meegesleept naar het digitale tijdperk. Voorheen greep ik voor een vraagstuk naar een encyclopedie of woordenboek, tegenwoordig is Wikipedia mijn vriend.

Ik ken ‘artikel’, dat is een (redactioneel) onderbouwd ‘verhaal’ met een specifiek onderwerp.

En een column is een verhaal in een steeds terugkerende rubriek. Als je het googled kom je er achter dat het vóór 1970 een cursiefje heette. Zodra ik dat las kwam er een glimlach. Dat woord ken ik en het riekt naar nostalgie. Wie kent ze immers niet, de “Kronkels” van Simon Carmiggelt?

 

 

 

 

Simon Johannes Carmiggelt, geboren in Den Haag in 1913, werd bekend als journalist, schrijver en dichter. Zijn dagelijks cursiefje in Het Parool werd de meest gelezen en meest gewaardeerde column van de dagbladen in Nederland.

Op school werden we er al mee geconfronteerd en stonden de boekjes van Carmiggelt op de Nederlandse literatuurlijst. Ik moet bekennen dat het destijds mijn voorkeur had omdat ze zo dun zijn. Pas toen Carmiggelt op televisie verscheen werd hij voor het grote publiek bekend. Vanaf 1962 werd de Kronkel verfilmd en van 1965 tot aan zijn dood in 1987, las Carmiggelt voor op televisie uit eigen werk. Met zijn duidelijke, intrigerende stem en zijn serieuze uitstraling trok hij mij naar de kijkbuis. Heel poëtisch vertelde hij in één van zijn kroefverhalen, dat hij niet hield van een portemonnee maar van een langwerpige, zachte zwart leren portefeuille. Geen onderwerp werd geschuwd. Carmiggelt mocht in zijn cursiefje, zijn column een statement maken en hij kon dat als geen ander. ‘Het Hondje’ uit 1974 is nog steeds actueel. Het gaat over een oude man die niet meer hoeft te werken, het liefst niet meer buiten komt, ’s middags uit bed gaat omdat hij honger krijgt, eenzaam is en de mensen haat.

Hij erft een hondje, het hondje blijkt zijn mooiste communicatie middel. Om half acht springt het hondje op bed bij zijn eenzame baasje en kwispelt net zo lang tot hij uitgelaten wordt. ’s Middag lopen ze door het park en mensen spreken de oude man aan, eerst over het hondje maar al gauw ook over andere alledaagse dingen.

“Het hondje laat mij uit. Het heeft mijn leven gered.” Een verhaal waarvan je even extra moet slikken en diep moet zuchten. Het mooiste was als Simon Johannes Carmiggelt af kon sluiten met een glimlach.

Ook in een blog mag je je eigen mening geven en een statement maken.

Het woord was mij al bekend, maar de precieze betekenis niet. Mijn vriend Wikipedia helpt mij uit de brand; het is een dagboek voor op een website. Dagelijks en soms meerdere keren per dag houdt de blogger het bij. De blogger deelt zijn meestal actuele informatie, eventueel met foto’s op internet en hoe persoonlijker en specifieker, hoe interessanter het wordt voor zijn of haar publiek. En… je kunt een reactie achterlaten.

Voor veel mensen is schrijven een uitlaadklep. Het kan ontzettend opluchten om je kritiek te spuien of je mening te delen met het grote publiek in een blog, maar of dat altíjd verstandig is, laat ik graag aan jou over.

Sneek, Annamarie Bouwhuis – 14 oktober 2017

 

 

Ode aan mijn lijf

“Ongezouten & met suiker”

Het is een tijdje stil geweest… maar niet in mijn hart en niet in mijn hoofd. Er zijn soms tijden dat het schrijven niet zomaar gaat. Dat de pen niet wil rollen of dat de vingers niet over het toetsenbord springen.

Maarrrrrr de super inspirerende schrijfcursus is begonnen en dan komt het verlangen naar ‘blij schrijven’ weer boven en worden andere zaken naar de achtergrond verbannen. Met de opdrachten zijn we aan tijd of regels gebonden. De pen moet eigenlijk niet van het papier komen. En doorstrepen of corrigeren? Liever niet. De opdracht was; schrijf een ode aan je lijf of leven. Een beetje zelfspot werkt bij mij helend. We hebben er na afloop heerlijk om kunnen lachen, ik wil het graag met jullie wil delen.

Ode aan mijn lijf

“Ach lief, super weelderig lijf, wat werk je lekker mee. Met al je zachte rondingen straal ik in mijn fantastisch leven. Zonder lachspiegel treed ik jou tegemoet. Ik geniet van mijn lijf en van mijn leven. Hoe kan het ook anders. Je laat me stralen. Ik zou wel 30 spiegels willen hebben, zodat ik je iedere dag nog meer kan bewonderen; mijn liefdesteugels, mijn steeds platter wordende kont, mijn puntknieën en puntkin. De heerlijke zakjes onder mijn ogen, die laten zien dat ik deze week weer heb geleefd, Al die prachtige tekeningen in mijn gezicht, die laten weten dat ik geen 18 meer ben, die laten weten dat ik vol levenservaring zit. Mijn spontane ‘kom-maar-op’ lach.

Heerlijk lijf, jij máákte mijn leven! Jij bouwde mijn karakter, mijn positiviteit, mijn openheid en zelfspot. Al 60 heerlijke jaren!”

Sis it mar   –   Annamarie Bouwhuis   –   7 oktober 2017

 

Huizenjacht – 26 september 2017

A.s. dinsdag 26 september – SBS6

Weet je nog…? Ik vertelde eerder over de opnames door SBS6 van ‘Huizenjacht’. Kleinzand 96 in Sneek zit er bij!

Eerder op 26 juni 2017; Dank je wel SBS 6. Wat een geweldige kans. En nu afwachten. Vanaf 4 september kan het uitgezonden worden bij ‘Huizenjacht’. Het was een hele ervaring!

Eerder op 23 juni 2017; Waaahhhhhhh, kennen jullie het programma Huizenjacht van SBS6…?
Maandagmiddag komen ze bij mij, bij Sis it mar voor opnames voor het programma wat vanaf 4 september uitgezonden kan worden. Ik ben de hele middag al aan het stuiteren…. waaahhhhh. Na de al zo succesvolle Zomer-open-huizen-avond van gister is dit natuurlijk nóg een opsteker. Ik ga het hele weekend oefenen voor de spiegel O ja, Marten, ik moest ook een foto van jou sturen. Ze vonden het zo’n lief verhaal waarom het huis nu echt te koop is. Mocht wel nou?


Nogmaals whaaaaahhhhhh het wordt a.s. dinsdag 26 september uitgezonden. Dus plat er voor. SBS6, ongeveer 18:30 uur. Ik ga het zelf natuurlijk verschrikkelijk vinden, maar ook dat gaan we overleven. Ik ben voorbereid.
Extra BIJZONDER en misschien een dubbele lucky day; ik word die dag 60. De vlag mag uit!
(en… nee…. ik ben die dag niet thuis)

link: http://www.uitzendinggemist.net/…/407407/Huizenjacht.html

Komen mannen van Mars?

“Ongezouten & met suiker”

Komen mannen van Mars en vrouwen van Venus?

 

Afgelopen week kwam ik dit plaatje tegen op facebook; een groepsfoto van mannen die vrouwen begrijpen – en we zien een leeg veld.

Leuk, grappig, humor. Ik hou hier wel van.

Maarrrrr is het andersom niet net zo? Begrijpen wij vrouwen, de mannen wel? Ik vaak niet hoor…

Vroeger wilde ik een jongetje zijn, want dan hoefde je niet naar binnen, maar kon je gewoon tegen een boom aan piesen. Ik heb dat één keer geprobeerd, het was geen succes. Ik kon alsnog naar binnen, ze vonden het maar raar dat ik me tijdens een spelletje blikspuit had verkleed. Nu ben ik blij dat ik van het vrouwelijk geslacht ben en niet spontaan hoef te swaffelen.

Het ergste is toch wel dat mannen met z’n allen achter één bal aanrennen. Er is één ding wat erger is en dat is het publiek dat naar dat spelletje gaat kijken. Juichend, maar ook vloekend, scheldend en vechtend laten ze zich totaal gaan. Wil je oorlog of zo? Als wij op de tafel staan te dansen in de kroeg, schamen jullie kerels je, maar wij ‘zien het verkeerd’ als jullie je compleet voor schut zetten in zo’n stadion.

Mannen mogen baarden, wij moeten harsen en andere martelmethodes ondergaan. Mannen mogen vieze moppen vertellen en de ‘dingen’ bij hun naam noemen. Als wij kut of lul zeggen zijn we ordinair. Mannen mogen stomdronken bij de trap opkruipen, als wij dat zouden doen, was je de sloerie van de avond. Ik kan nog wel even doorgaan, maar dan waag ik me op glad ijs.

Het voorjaar is begonnen en het raampje van de auto kan al open. Daar hangt dan heel nonchalant zo’n blote behaarde mannenarm uit. De muziek staat zo luid dat de boxen bijna door de ramen springen. Kom je aandacht tekort of zo?

En dan die krachtpatsertjes met hun opgepompte spieren en teveel aan tattoos. Doe je dat nou echt voor jezelf? Of probeer je ons te imponeren?

Is dat instinct? Het haantjesgedrag? Zit het ín jullie om er opgedoft uit te zien met baarden, spierballen, tattoos, patserige auto’s en bierbuiken? Haantjes…? Ja natuurlijk, daar komt het vechten vandaan… En die baarden zijn jullie uitgestoken veren. De spierbundel moet de opgeblazen fiere borstkas voorstellen en de tattoos moeten het gebrek aan eigen kleur compenseren…

Ik begin het geloof ik te snappen. Maar die bierbuiken en patserige auto’s kan ik niet thuisbrengen… misschien komt dat nog. 

Ik doe ook altijd wat research, maar meestal nadat ik de column heb geschreven, anders slaat mijn fantasie dood en dat kunnen we niet hebben nou, want dan krijg ik niet genoeg ‘likes’.

We kunnen er niet omheen, het is bewezen. Je kunt bijgaande foto net zo gebruiken voor mannen die vrouwen niet begrijpen als vrouwen die mannen niet begrijpen.  

Hij heeft vertrouwen nodig, zij zorgzaamheid

Zij heeft toewijding nodig, hij bewondering

Hij vraagt om acceptatie, zij om begrip

Zij heeft bevestiging nodig en hij goedkeuring

Hij heeft waardering nodig, zij respect

Zij heeft geruststelling nodig, hij aanmoediging

Ik kan er niks aan doen, hij komt van Mars en ik kom van Venus. 

Sis it mar      Annamarie Bouwhuis      30 maart 2017 

 

 

 

Geniet nooit met mate

“Ongezouten & met suiker”

Ik schrok me laatst een hoedje. We waren in een leuk gesprek verwikkeld en plotseling zegt één van de deelgenoten dat hij het woord ‘genieten’ haat. “Alles moet maar leuk en gezellig zijn en iedereen moet maar genieten. En het moet vooral op facebook worden gezet”

Ik schrok er echt van, zo erg zelfs dat ik niet meer reageerde. Oei, wat is er erg aan genieten? Ik geloof dat ik zelfs een beetje beledigd was. Ik, met mijn geluksmomentjes… Is genieten fout, mag dat niet? Er is zo vreselijk veel ellende op de wereld, ver weg en dichtbij, maar wil dat zeggen dat genieten niet mag?

Maar wat moet ik dan? Ik zou geloof ik acuut depressief kunnen worden en achter de geraniums kunnen verdwijnen, of mijn bed niet meer uitkomen. Of mag je wel genieten, maar er niet over praten?

Ik weet het niet meer.

Ja, ik weet het wel!

Ik blijf genieten! Ik blijf over geluksmomentjes praten en deel het op facebook. Als je het niet wil lezen, scrol je maar lekker door. Ik wil positief en optimistisch in het leven blijven staan en daarom blijf ik genieten. Hoe meer, hoe beter.

Ik geniet iedere dag, soms van de zon, soms zelfs van de regen. Vaak van de Hollandse luchten, vaak van een kopje koffie, of van mijn warme gezellige woonkamer. Ik geniet van mijn familie, van mijn vrienden. Ik geniet van mijn werk, van mijn Sis it mar. Van mijn vrijheid en onafhankelijkheid. Van een wandeling in de natuur. Ik geniet heel erg van mijn creativiteit. En dat alles is voor mij zo belangrijk, zo inspirerend en blijft iedere dag zo bijzonder dat ik het nogmaals zeg;

Ik geniet!

Zou jij ook eens moeten doen!

Sis it mar   –   Annamarie   –   21 januari 2017

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sis it mar   –   Annamarie   –   21 januari 2017

 

Bekentenis

“Ongezouten & met suiker”

Nadat ik het gister met grote letters op facebook had  gezet, dat ik had ingecheckt bij het Antonius Ziekenhuis, zal ik nu een bekentenis doen.

Ik ben spookbenauwd voor de tandarts, niet voor de tandarts als persoon maar meer voor wat hij of zij me aan kan doen, terwijl ik met de pootjes omhoog lig met klemmen en slangen in m’n mond.

Gister is na 14 dagen ellende een dwarsliggende verstandskies verwijderd bij de kaakchirurg. Gisterochtend belde ik met de tandarts, de pijn hield maar aan. Binnen anderhalf uur lag ik in de stoel bij de kaakchirurg; misselijk, zwetend, trillend en bijna huilend, ik zei toch dat ik een bekentenis ging doen.

Het gesprek:

“Dit is een vervelende klus, een nare kies. Leuker kan ik het niet maken.”

“Wilt u mij asjeblieft niet nog banger maken?”

“Als ik zeg dat het een lastige klus wordt, kan het alleen maar meevallen. Als ik zeg dat het een makkie is, kan het alleen maar tegenvallen.”

Het klinkt wat cru, maar hij was heel lief. Ik was al enigszins gerustgesteld; deze lastige klus zou dus meevallen. Verdoving begon al te werken en assistente en chirurg hebben me redelijk op mijn gemak kunnen stellen.

Mijn buik wordt een bijzettafel en behalve het rampgebied wordt ik afgedekt met een operatiekleedje. Snijden, slijpen, boren, extra verdoving, slijpen, boren, wrikken, trekken, nogmaals extra verdoven en weer boren, slijpen en trekken. De kies is als het ware vastgeroest in de kaak. De dokter heeft mijn hoofd in de houtgreep, ja echt! Nog meer details?

Eindelijk is dat kreng eruit, en wordt de wond gehecht.

Ik ben zooooo opgelucht. Het is voorbij, het is over. Drie diepe zuchten ontsnappen uit mijn gestreste geest, we moeten er zelfs even om lachen.

Waarom nou dit enge verhaal?

Ik kan het jullie van harte aanbevelen om je angst te delen, op facebook of anders. Al die lieve meelevende reacties maken het half zo erg. Je ontdekt dat er meer mensen zijn die hetzelfde hebben meegemaakt en ook die dezelfde angst hebben. Gedeelde smart is halve smart.

Mijn angst is vast al in de jeugd ontstaan. Mijn eerste herinnering aan de tandarts was bij tandarts Brink (Achter, waar nu de Febo in Sneek is).

Mem met misschien wel alle 10 kinderen naar de tandarts. (Respect mem dat u ieder half jaar trouw met 10 kinderen richting tandarts ging!) De wachtkamer was in 1x vol. Het begon al met een negatieve opmerking; “Hoe kunt u met zo velen tegelijk komen?” Met 3 tegelijk mochten we naar binnen. Ik was niet meer een onschuldig meisje van zes met donkere pijpenkrullen, maar een nummer. Ik had braaf mijn mond open gedaan en ik had geen gaatjes. Ik was best trots op mezelf, maar wat als spannende expeditie begon, werd één grote teleurstelling. Het enige wat ik kreeg te horen was “klaar, volgende”.

De tweede tandarts was geen spreker, hij stelde mij dus ook niet op mijn gemak. Mem ging mee, zus ging mee, vriendin ging mee. De avond ervoor huilde ik mezelf in slaap, ’s ochtends was ik misselijk en moest soms zelfs overgeven. En toch braaf ieder half jaar naar de bekbeul. Nummer 3 was van Poolse komaf, een drama voor mij. Ik kon hem nauwelijks verstaan en hij vloog van kamer naar kamer; lopende band werk! Tandarts 4 is de liefste die ik ooit gehad heb. We hebben een praatje over koetje en kalfjes en over dat wat er gedaan moet worden. Het is nog steeds niet mijn hobby, maar leuker kan ik het niet maken.

Sis it mar   –   Annamarie   –   4 januari 2017