Aarde

Ongezouten & met suiker”

Aarde

Drie minuten lopen en ik ben vanuit hartje Sneek beland in het Zwettebos, het is koud en het wil bijna regenen, maar de natuur doet mij genieten. Ik sta versteld van de kracht van de natuur. In een week tijd is er ondanks de kou veel veranderd. Geruisloos wroeten planten zich door een dikke laag modder en eisen hun plekje op aan de oever van de Zwette. Het lijkt of ze met eigen kracht de aarde hebben laten splijten, puur om te laten zien hoe sterk ze zijn. Een knop in een struik daagt me uit om even te blijven staan totdat ze openbarst. Een ander is het al gelukt, een vers blad, nog teer en in een bijna herfstachtige oranjebruine kleur is het gelukt om zijn beschutting af te werpen: “Kijk mij nou?!”

Fluitende, schetterende, piepende en zingende vogels overheersen de overige natuurgeluiden; kabbelend water en zwiepende takken van bomen die stevig in de aarde zijn geworteld. De kracht van de natuur laat ons iedere keer beseffen hoe nietig we eigenlijk zijn.

Het is kouder dan met Kerst en toch bloeien Krentenboompjes, Magnolia’s en Pinksterbloemen en zijn de eerste eendenkuikentjes al gesignaleerd.

Het genieten stopt even zodra ik arriveer bij de nieuwe woonwijk die hier uit de grond wordt gestampt. Ik gun een ieder een eigen huis en een plek onder de zon, maar hier gruw ik van. Het heeft ‘mijn’ wandelroute verpest en de natuur verkracht.

Waar net nog op eigen kracht een plant de wereld veroverde, staan hier grote machines en wordt met man en macht een nieuwe wijk geplant.

Ik geniet nog even van de prachtige tuin aan de Oerdyk, maar huiver als ik links het industrieterrein van Scharnegoutum zie en rechts het nieuwe ‘wonen aan het water’.

Teruglopend langs de drukke weg, zie ik dat de natuur zich geweldig heeft aangepast aan de fratsen van mensen. Pinksterbloemen, zuring en boterbloemen; het is mijn pluktuin geworden. Ik neem wat boterbloemen en zuring mee en breng het bij heit z’n graf. Hier moet ik niet te diep gaan nadenken, ik blijf het vreselijk vinden dat een lichaam op een gegeven moment in de aarde wordt gestopt en daar wordt achtergelaten. Mijn wens is om te zijner tijd verbrand te worden, gooi de as maar in een papieren zak en stop dat in de grond en zet er een rozenstruik met doornen in, want stekelig wil ik blijven. Mocht het eens gebeuren dat jij je neus in andermans rozenstruik steekt, denk dan even aan mij.

Het was 22 april, de dag van de aarde(sinds 1970 een jaarlijkse feestdag) en de sterfdag van heit. Het was weer zo’n bewustwordingsdag – laten we zuinig met de aarde zijn en neem niet alleen, geef eens iets terug.

Sis it mar   –   Annamarie   –   28 april 2017