Verdwaald in therapie

“Ongezouten & met suiker”

Verdwaald in therapie

Een zware titel voor een luchtig verhaaltje.

Na een pittige week op het werk is het heerlijk om op je vrije middag een stuk te gaan lopen. De natuur is prachtig yn ‘e Wâlden en fietsen en wandelen is hier een lust.

Helaas is mijn oriëntatie niet zo goed.

De wandeling begint in het bos. Wanneer ik bijna het bos weer uit ben, zijn links de groene weilanden en rechts de laatste bomen in het kreupelhout. Bij een bankje staan fietsen. We groeten elkaar.

“Bist al ôffallen?”

In een flits schiet ik op scherp. Foute vraag meneer met je elektrische fiets, je veel te dikke buik en peuk in je mond.

Ik: “Fyne jo dat nedich dan?” Meneer zijn maatje begint te grinniken.

“Uhh, nou…..neuhhh.” Een twijfelachtige ‘nee’ dus. Ik laat hem nog even zweten en laat het dan los. Dit was immers een therapeutische wandeling voor mij.

Dan vertel ik dat het heerlijk is om een stuk te lopen en dat ik op deze manier mijn kop kan legen. Er blijkt bij zijn huisarts een spreuk aan de muur te hangen ‘laat de spanning thuis en zoek de ontspanning in de natuur’. Dát is wat ik doe.

“Fijne middei noch!”, zeg ik tegen de heren.

“Ja jimme ek… uhhh jó ek…, ja goeie hjer.”

Is hij misschien toch enigszins van het padje, heb ik hem toch wat verlegen gemaakt? Met een grijns vervolg ik mijn pad. Al wandelend slaat de fantasie op hol en wordt dit verhaal in meerdere versies geboren. Ik maak een grappige, een verdrietige en een enge versie. En intussen geniet ik van de natuur en maak foto’s van de vroege herfst, de Fryske luchten en sta ik versteld van alles wat nog bloeit.

 

 

 

Ik was hier toch al eens eerder geweest?

Op het moment dat ik denk; ik moet richting huis, blijkt dat ik een verkeerde kant ben opgelopen… geloof ik. Ik zie geen herkenningspunten meer. Kerktorens gaan schuil achter ‘skaadzjend beamke-grien’.

 

Mijn fantasie vertrekt en de grijns van een uurtje terug wordt een pijnlijke grimas. Ik raak 3 tenen kwijt, het vuur in mijn schoenen wordt aangestoken en iemand steekt met naalden in beide voeten. Ze trekken vanuit mijn rug aan mijn spieren zodat bovenbenen en kuiten in de kramp vliegen. Daarbij begint een andere kwaal op te spelen en loop ik als een dronken wijf over straat. Ik raak nog eens 2 tenen kwijt, ik moet nu toch echt even rusten.

Tsja… zo heeft iedereen wel wat.

Als ik dan eenmaal op de bank lig, blijkt dat mijn tenen nog in mijn sokken hangen, ik zou ze er af kunnen snijden, ik voel ze toch niet.

Verdwaald in therapie? Of therapeutisch verdwaald… a-me-nooit-niet. Dikke bult eigen schuld, had je die ouwe man maar niet moet plagen.

 

Sis it mar   –   Annamarie Bouwhuis   –   7 september 2018

Geluksmomentje

Het is hoogzomer in 2011 en de deur van woonwinkel Sis it mar staat wijd open. Met een zacht windje komen geuren en geluiden van de straat naar binnen waaien. Er komt een jongen binnenlopen vanachter in de twintig.

“Ik heb een rare vraag”, zegt hij. “We komen net terug van vakantie uit Frankrijk en hebben daar een cadeautje gekocht voor de kleine van vrienden van ons. We dachten het thuis wel even in te kunnen pakken, maar we hadden geen papier meer. Zou u het voor ons kunnen inpakken, tegen betaling?”

“Natuurlijk, kom maar op.”

“En een flesje wijn, kan dat misschien ook?”

“Ja hoor, dat kan ook!”cadeautjeHij haalt de cadeautjes uit de voor de deur geparkeerde auto en komt grijnzend weer binnen. Ik leef me uit. Al kletsend struint mijn gast door de winkel, hij vindt het geweldig dat de keuken onderdeel uitmaakt van winkel; “hartstikke gezellig.”

“Hoe komt je erop om hier binnen te lopen met die vraag?”

“Ik rijd hier altijd langs en het was me wel vaker opgevallen? Maar ik was nog nooit binnen geweest. Weet u wat? Mag ik dit van de muur halen? Dan koop ik dit en geef het aan mijn vriendin. Wij krijgen ook een kleintje.”

Hij rekent af. “En voor het inpakken dan? Hoef ik daar niet voor te betalen?”

“Nee joh, het is mijn hobby. Ik heb liever dat je nog eens komt.”

Hij geeft mij een hand een bedankt me heel erg. Hij loopt met een glimlach van oor tot oor de winkel uit. Ook ik lach, van binnen en van buiten.

Een simpel gebaar, een kleine actie, een groots resultaat. Weer iemand blij gemaakt.

Sis it mar – Annamarie – 6 mei 2016