De beugel BH

“Ongezouten & met suiker”

De Beugel BH

Ahhhhh, ik kijk in de spiegel en gruw van het beeld. Een grote rode streep van mijn ribben naar achter op mijn rug. Zowel links als rechts.

Ik heb het intussen wel geleerd hoor; wie mooi wil zijn moet pijn lijden. Met een goed passende BH, liefst met beugels, zit ook je bovenkleding beter en voel je je beter en zelfverzekerder. Het is absoluut waar, maar soms haat ik die krengen. Je hebt er 60 of 80 euro aan uitgegeven en dan nog moet je pijnlijden? Ik ben eigenlijk van het moet lekker zitten en niemand (bijna niemand) die het ziet.

Laat ik voorop stellen, je moet niks! Er is niemand die je dwingt om een beugel BH te dragen, toch? Ik ben gezegend met een grote maat, maar gelukkig niet zo groot dat ik rugklachten krijg. “Bij het uitdelen heb jij vooraan in de rij gestaan”, werd er vroeger gezegd. Mijn eerste BH’tjes kan ik me nog goed herinneren, het heeft veel indruk gemaakt. Met mem naar De Duif, het werd een roze en een groene, beide in pastelkleurtjes. Ik was al met gebogen schouders gaan lopen en met deze dingen werd het schaamtegevoel alleen maar erger. De BH’tjes in pastel, mijn wangen vuurrood.

Er kwamen andere tijden en toen onze dochter de leukste en beste lingerieadviseuse van Sneek en omstreken werd, moest mem er natuurlijk ook aan geloven. Er werd mij een correcte BH aangemeten en zo ging ik van 85C naar 75F. Asjeblieft! Jeetje wat een verschil, niks geen theezakjes, maar een prachtige goed gevulde bustehouder, waar menigeen jaloers op mag zijn. In de folder las ik: “De beugel zorgt er voor dat de BH zijn vorm mooi behoudt, de borsten wat ronder uitkomen en ietwat gelift worden.” Gelukkig… zo ook bij mij.

Maar het neemt niet weg, dat er rare problemen kunnen ontstaan door de beugel BH, of eigenlijk door de beugel. Je moet niet onderuitgezakt op de bank gaan hangen voor de tv. En sporten met een beugel BH is ook geen goeie optie. Mocht de beugel uit de inmiddels enigszins versleten BH schieten en in de wasmachine blijven haken, dan heb je een ander probleem wat 2, 3 of zelfs 4x de waarde van de BH kan gaan kosten.

Dus wat doen we?

Rode strepen over de ribben maar wel een prachtige decolleté?

Prima!

Maar dan vanavond wel lekker onderuitzakken voor The Voice … zonder BH.

Sis it mar   –   Annamarie Bouwhuis   –   2 november 2017

Komen mannen van Mars?

“Ongezouten & met suiker”

Komen mannen van Mars en vrouwen van Venus?

 

Afgelopen week kwam ik dit plaatje tegen op facebook; een groepsfoto van mannen die vrouwen begrijpen – en we zien een leeg veld.

Leuk, grappig, humor. Ik hou hier wel van.

Maarrrrr is het andersom niet net zo? Begrijpen wij vrouwen, de mannen wel? Ik vaak niet hoor…

Vroeger wilde ik een jongetje zijn, want dan hoefde je niet naar binnen, maar kon je gewoon tegen een boom aan piesen. Ik heb dat één keer geprobeerd, het was geen succes. Ik kon alsnog naar binnen, ze vonden het maar raar dat ik me tijdens een spelletje blikspuit had verkleed. Nu ben ik blij dat ik van het vrouwelijk geslacht ben en niet spontaan hoef te swaffelen.

Het ergste is toch wel dat mannen met z’n allen achter één bal aanrennen. Er is één ding wat erger is en dat is het publiek dat naar dat spelletje gaat kijken. Juichend, maar ook vloekend, scheldend en vechtend laten ze zich totaal gaan. Wil je oorlog of zo? Als wij op de tafel staan te dansen in de kroeg, schamen jullie kerels je, maar wij ‘zien het verkeerd’ als jullie je compleet voor schut zetten in zo’n stadion.

Mannen mogen baarden, wij moeten harsen en andere martelmethodes ondergaan. Mannen mogen vieze moppen vertellen en de ‘dingen’ bij hun naam noemen. Als wij kut of lul zeggen zijn we ordinair. Mannen mogen stomdronken bij de trap opkruipen, als wij dat zouden doen, was je de sloerie van de avond. Ik kan nog wel even doorgaan, maar dan waag ik me op glad ijs.

Het voorjaar is begonnen en het raampje van de auto kan al open. Daar hangt dan heel nonchalant zo’n blote behaarde mannenarm uit. De muziek staat zo luid dat de boxen bijna door de ramen springen. Kom je aandacht tekort of zo?

En dan die krachtpatsertjes met hun opgepompte spieren en teveel aan tattoos. Doe je dat nou echt voor jezelf? Of probeer je ons te imponeren?

Is dat instinct? Het haantjesgedrag? Zit het ín jullie om er opgedoft uit te zien met baarden, spierballen, tattoos, patserige auto’s en bierbuiken? Haantjes…? Ja natuurlijk, daar komt het vechten vandaan… En die baarden zijn jullie uitgestoken veren. De spierbundel moet de opgeblazen fiere borstkas voorstellen en de tattoos moeten het gebrek aan eigen kleur compenseren…

Ik begin het geloof ik te snappen. Maar die bierbuiken en patserige auto’s kan ik niet thuisbrengen… misschien komt dat nog. 

Ik doe ook altijd wat research, maar meestal nadat ik de column heb geschreven, anders slaat mijn fantasie dood en dat kunnen we niet hebben nou, want dan krijg ik niet genoeg ‘likes’.

We kunnen er niet omheen, het is bewezen. Je kunt bijgaande foto net zo gebruiken voor mannen die vrouwen niet begrijpen als vrouwen die mannen niet begrijpen.  

Hij heeft vertrouwen nodig, zij zorgzaamheid

Zij heeft toewijding nodig, hij bewondering

Hij vraagt om acceptatie, zij om begrip

Zij heeft bevestiging nodig en hij goedkeuring

Hij heeft waardering nodig, zij respect

Zij heeft geruststelling nodig, hij aanmoediging

Ik kan er niks aan doen, hij komt van Mars en ik kom van Venus. 

Sis it mar      Annamarie Bouwhuis      30 maart 2017 

 

 

 

Geniet nooit met mate

“Ongezouten & met suiker”

Ik schrok me laatst een hoedje. We waren in een leuk gesprek verwikkeld en plotseling zegt één van de deelgenoten dat hij het woord ‘genieten’ haat. “Alles moet maar leuk en gezellig zijn en iedereen moet maar genieten. En het moet vooral op facebook worden gezet”

Ik schrok er echt van, zo erg zelfs dat ik niet meer reageerde. Oei, wat is er erg aan genieten? Ik geloof dat ik zelfs een beetje beledigd was. Ik, met mijn geluksmomentjes… Is genieten fout, mag dat niet? Er is zo vreselijk veel ellende op de wereld, ver weg en dichtbij, maar wil dat zeggen dat genieten niet mag?

Maar wat moet ik dan? Ik zou geloof ik acuut depressief kunnen worden en achter de geraniums kunnen verdwijnen, of mijn bed niet meer uitkomen. Of mag je wel genieten, maar er niet over praten?

Ik weet het niet meer.

Ja, ik weet het wel!

Ik blijf genieten! Ik blijf over geluksmomentjes praten en deel het op facebook. Als je het niet wil lezen, scrol je maar lekker door. Ik wil positief en optimistisch in het leven blijven staan en daarom blijf ik genieten. Hoe meer, hoe beter.

Ik geniet iedere dag, soms van de zon, soms zelfs van de regen. Vaak van de Hollandse luchten, vaak van een kopje koffie, of van mijn warme gezellige woonkamer. Ik geniet van mijn familie, van mijn vrienden. Ik geniet van mijn werk, van mijn Sis it mar. Van mijn vrijheid en onafhankelijkheid. Van een wandeling in de natuur. Ik geniet heel erg van mijn creativiteit. En dat alles is voor mij zo belangrijk, zo inspirerend en blijft iedere dag zo bijzonder dat ik het nogmaals zeg;

Ik geniet!

Zou jij ook eens moeten doen!

Sis it mar   –   Annamarie   –   21 januari 2017

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sis it mar   –   Annamarie   –   21 januari 2017

 

Bekentenis

“Ongezouten & met suiker”

Nadat ik het gister met grote letters op facebook had  gezet, dat ik had ingecheckt bij het Antonius Ziekenhuis, zal ik nu een bekentenis doen.

Ik ben spookbenauwd voor de tandarts, niet voor de tandarts als persoon maar meer voor wat hij of zij me aan kan doen, terwijl ik met de pootjes omhoog lig met klemmen en slangen in m’n mond.

Gister is na 14 dagen ellende een dwarsliggende verstandskies verwijderd bij de kaakchirurg. Gisterochtend belde ik met de tandarts, de pijn hield maar aan. Binnen anderhalf uur lag ik in de stoel bij de kaakchirurg; misselijk, zwetend, trillend en bijna huilend, ik zei toch dat ik een bekentenis ging doen.

Het gesprek:

“Dit is een vervelende klus, een nare kies. Leuker kan ik het niet maken.”

“Wilt u mij asjeblieft niet nog banger maken?”

“Als ik zeg dat het een lastige klus wordt, kan het alleen maar meevallen. Als ik zeg dat het een makkie is, kan het alleen maar tegenvallen.”

Het klinkt wat cru, maar hij was heel lief. Ik was al enigszins gerustgesteld; deze lastige klus zou dus meevallen. Verdoving begon al te werken en assistente en chirurg hebben me redelijk op mijn gemak kunnen stellen.

Mijn buik wordt een bijzettafel en behalve het rampgebied wordt ik afgedekt met een operatiekleedje. Snijden, slijpen, boren, extra verdoving, slijpen, boren, wrikken, trekken, nogmaals extra verdoven en weer boren, slijpen en trekken. De kies is als het ware vastgeroest in de kaak. De dokter heeft mijn hoofd in de houtgreep, ja echt! Nog meer details?

Eindelijk is dat kreng eruit, en wordt de wond gehecht.

Ik ben zooooo opgelucht. Het is voorbij, het is over. Drie diepe zuchten ontsnappen uit mijn gestreste geest, we moeten er zelfs even om lachen.

Waarom nou dit enge verhaal?

Ik kan het jullie van harte aanbevelen om je angst te delen, op facebook of anders. Al die lieve meelevende reacties maken het half zo erg. Je ontdekt dat er meer mensen zijn die hetzelfde hebben meegemaakt en ook die dezelfde angst hebben. Gedeelde smart is halve smart.

Mijn angst is vast al in de jeugd ontstaan. Mijn eerste herinnering aan de tandarts was bij tandarts Brink (Achter, waar nu de Febo in Sneek is).

Mem met misschien wel alle 10 kinderen naar de tandarts. (Respect mem dat u ieder half jaar trouw met 10 kinderen richting tandarts ging!) De wachtkamer was in 1x vol. Het begon al met een negatieve opmerking; “Hoe kunt u met zo velen tegelijk komen?” Met 3 tegelijk mochten we naar binnen. Ik was niet meer een onschuldig meisje van zes met donkere pijpenkrullen, maar een nummer. Ik had braaf mijn mond open gedaan en ik had geen gaatjes. Ik was best trots op mezelf, maar wat als spannende expeditie begon, werd één grote teleurstelling. Het enige wat ik kreeg te horen was “klaar, volgende”.

De tweede tandarts was geen spreker, hij stelde mij dus ook niet op mijn gemak. Mem ging mee, zus ging mee, vriendin ging mee. De avond ervoor huilde ik mezelf in slaap, ’s ochtends was ik misselijk en moest soms zelfs overgeven. En toch braaf ieder half jaar naar de bekbeul. Nummer 3 was van Poolse komaf, een drama voor mij. Ik kon hem nauwelijks verstaan en hij vloog van kamer naar kamer; lopende band werk! Tandarts 4 is de liefste die ik ooit gehad heb. We hebben een praatje over koetje en kalfjes en over dat wat er gedaan moet worden. Het is nog steeds niet mijn hobby, maar leuker kan ik het niet maken.

Sis it mar   –   Annamarie   –   4 januari 2017

Kring-lopen

“Kring-lopen”

Al jaren kun je mij niet blijer maken dan een dagje struinen in kringloopwinkels.

Nog in het gulden tijdperk kocht ik houten eethoek stoelen voor maximaal 4 gulden, gaf ze allemaal een verschillende rode kleur en ben er nog steeds erg blij mee. Toen kwam Sis it mar en kon ik mij volledig uitleven. Alles wat ik mooi vond, kocht ik, maakte het schoon, etaleerde het leuk in de winkel en verkocht het weer. Het geluksmomentje was dat ik een ‘schat’ had gevonden en daar een ander blij mee kon maken.

Toen schoten kringloopwinkels ineens als paddenstoelen uit de grond. Van 4 winkels in heel Friesland, werd het 4 in iedere stad. Het werd iets minder leuk.

Op dit moment zoek ik vaasjes voor mijn kerst-project.

Ik loop een rondje en steek mijn wijsvinger in ieder vaasje, om precies de goede maat te scoren. Samen met een collega-struiner tufte ik gister van kringloop naar kringloop. Vaasjes, kerstboompieken, kandelaars, dat was het doel. Tegenwoordig zijn er vaak hoekjes met retro en vintage; ze vragen de hoofdprijs. Dat slaan we maar over. Ook de oude schalen die we vroeger thuis hadden laten we staan. Je kunt niet alles meenemen uit nostalgie, ook al kriebelt het wel even.

vaasjes 1 Sis it mar

En toen kwamen we in good-old-Sneek terecht en gingen naar de kringloop zonder prijsjes.

“Wil je die deur even beter achter je dichttrekken? Het wordt hier zo koud.” Mevrouw klinkt nors, erg nors.

“Ja mevrouw, sorry!” Intussen denkt mijn duiveltje gelijk; zorg dan dat die deur niet zo klemt. En doe de kachel aan. Ik zie kerstartikelen staan en schiet er op af. “Heeft u ook kerstboompieken mevrouw?”

“Ja, heel veel, maar niet hier. Ik ben net begonnen met de kerstdíngen en ik moet nog dit en dat en zus en zo en blah blah blah.”

Het kriebelt al een beetje achter in mijn nek.

De struintocht gaat beginnen. Hier en daar onthouden we aankoopopties en de eerste kandelaar klemt al onder een arm. Het tweede hok is donker en ik vraag vriendelijk of misschien het licht aan mag. Ze kijkt op haar horloge en loopt met me mee.

“Hoe laat gaat u sluiten?”

“Om 6 uur, ja voor 5 minuten doe ik het licht niet aan. Waar wil je het aan hebben?” Het is net 5 uur geweest.

“Nou rondom graag.”

“Daar begin ik niet aan, weet je wel hoeveel werk dat is? Dan moet ik hier en daar en daar en daarachter en aan die kant. Jullie kunnen het best nog zien.” En de tang draait zich om en loopt weg.

Dit gaat te ver, de grens is bereikt, de haartjes in mijn nek staan intussen recht overeind. De kandelaar belandt tussen de kop en schotels en ook wij draaien ons om en vertrekken zonder nog een woord te zeggen. Stik maar in je ouwe troep!

Bij de Estafette scoren we nog prachtige vaasjes en kandelaars voor nog geen € 10,=

Sis it mar   –   Annamarie   –   11 november 2016

vaasjes 2 Sis it mar

 

 

“Gelukkeling”

Soms groots, maar meestal klein

Een ander zegt ‘tel je zegeningen’. Ik tel mijn geluksmomentjes, soms groots maar meestal klein.

Er was eens een vriendje en die introduceerde bij mij de woorden romantelijk, gelukkeling en geluksmomentjes. Als een puber zo verliefd; ik vond het ge-wél-dig.

Al spoedig kwam het moment dat hij niet meer romantelijk was en ik niet meer een gelukkeling.

Ik heb nu een kerel die zegt “Ik hâld fan dy”, dat is ‘myn taal’ daar heb ik wat aan!

Het woord geluksmomentjes is wel heel erg blijven hangen en door heel veel van die momentjes te pakken en in een spreekwoordelijke laatje te stoppen overtref ik alle minder leuke en zelfs moeilijke momenten.

Ik word blij van een wandeltocht, maar dan liefst struinend door de bermen en al bloemen plukkend. Ik kan mijn geluk niet op. Lopend met kramp in de vingers van het dikke boeket bedenk ik dat er heel veel bloemen zijn met dierennamen. Zo wordt een geluksmoment ook nog een bijzonder moment (soms weet ik de Fryske en soms de Nederlandse namen) hynsteblom, swanneblom, bargeblom, bereklauw, slangenkruid, ooievaarsbek, koekoeksbloem, vogelwikke, hondsdraf, kattenstaart, havikskruid. Gelukkig hebben we ook boterbloem, doerebout en stikels.

Alles in een vaas en ik ben een gelukkeling.

Sis it mar   –   Annamarie   –   22 augustus 2016 

Onderweg

Onderweg

Het is heerlijk weer en de nieuwe wandelschoenen moeten lopen. Wanneer ik met meerderen loop blijft het gesprek ook lopen. Wanneer ik alleen loop, lopen de radertjes in mijn hoofd mee. Ik zie beelden voorbij komen, maak hier en daar een foto en tegelijkertijd wil ik weer “luisteren naar mijn pen”.

bord 150716

De eerste foto die ik maak is van dit bord, wat al maanden  op één heup ligt.  Voor mij geen probleem hoor, maar ik word er zo nieuwsgierig van. Hoe is dit zo gekomen? Een zwaar ongeluk? Een dronken automobilist? Een grasmaaier? En ik vraag me af wie deze borden ‘beheert’. Is het van de Gemeente, is het van de Provincie of van het Rijk. Het zal mij een worst zijn, maar omdat ik (in deze) zo nieuwsgierig ben, zou ik er graag een bordje bij willen hebben waarop ik de geschiedenis van dit bord zou kunnen lezen. Glimlachend loop ik door.

paarse klaver Onderweg pluk ik paarse klaver en geef het even later aan mem (95), net als vroeger. Ze vindt het prachtig; “Wat een mooie paardenbloemen”. “Nee mem het is klaver, dat heb je me vroeger zelf geleerd”. “Ach, wij noemden ze vroeger altijd paardenbloemen”. “Ja, hoor”.

Als ik vertrek, vraagt ze: “Wat voor kleur hebben paardenbloemen dan ook alweer?”

Op de terugweg, wil ik nog langs de kringloopwinkel om te kijken of ik iets van onschatbare waarde vindt. Voor € 2,50 scoor ik een pracht van een koperen kandelaar. “Yes, in de pocket. Die is voor mijn volgende creatieve uitspatting”. Ik vind nog iets; op het terrein ligt een puzzelstukje…. O nee…, iemand heeft hier een puzzel gekocht en wil deze op een eenzame, regenachtig zomeravond maken en nu ontbreekt er een stukje….. HELP!!!!puzzelstukje ab

 

Sis it mar   –   Annamarie   –   17 juli 2016

 

 

Een expeditie op zomaar een zaterdag

Zomaar een zaterdag

Binnen zijn de ramen gewassen, dat doe ik zelf. De buitenkant laat ik doen, het zijn er bijna 30, daar zou ik een dag voor uit moeten trekken.

Er zijn een paar uitzonderingen, die doe ik wel zelf. En op het moment dat deze expeditie begint, wil ik weer “luisteren naar mijn pen”.

Tussen buurman en mij is een steeg. Buurman heeft deze overkapt en voor mij is dat hartstikke handig, zo kan ik mooi met een trapje bij de uitzondering-ramen.

Gister had ik al gezien dat buurman de afvoer van zijn dakje verstopt was en dat het steegdak veranderd was in een steegrivier. Daar zou ik nooit droog kunnen staan. Geen probleem, op blote voeten kan ook. Schoenen uit, sokken uit, trap mee, sopje mee… het is wat glibberig. Het wordt bijna  een survivaltocht. “Buurman is vast niet blij als ik door zijn plexiglasplaten donder.” Er ligt van alles en ik stap met blote voeten in een blader/mosprutje. Het doet me denken aan vroeger; op een koeienvlaai (toen was het nog ‘koeievlaai’) gaan staan en er dan per ongeluk/met opzet doorheen zakken. Bruine verse stront gleed dan tussen je tenen omhoog. Het was een zachte, warme sensatie. Dit prutje voelt ongeveer hetzelfde.

Eerst buurman zijn afvoer maar even vrijmaken, het water begint te kolken en al snel zakt het peil in de rivier.

20160618_11533820160618_115356

Balancerend op de hoogste tree van de trap, word ik wat trillerig. Ik kan me bijna niet vasthouden, linker hand een emmer, rechts spons en zeemleer. En eigenlijk word ik een beetje ongerust. Stel dat ik omkieper en ongelukkig terecht kom, mijn been breek of uit de tijd raak, hoelang moet ik hier dan in die rivier liggen voordat iemand mij komt redden? Blaahaa… niet aan denken.

De ramen zijn schoon. Opruimen! Het smerige sopje gooi  ik weg in de nog steeds stromende rivier, ahhh, lekker warm aan mijn blote voeten.

Als ik na nog wat halsbrekende toeren weer binnen sta en het begint te stortregenen ben ik blij dat ik niet in de steegrivier lig.

Sis it mar   –   Annamarie   –   18 juni 2016

Kunstige herinneringen

Het begint met een onrustig ‘onderbuik-gevoel’.

Er moet weer iets gebeuren. Ik loop door de ruimtes van Sis it mar. Kijk hier en daar in een doos, in een kast, in een hoekje. Ik pak een stok en langzaam ontstaat een creatief idee. Ik kan er niet van slapen! Ik wil bezig en de stok, in dit geval een ingedroogde steel van een plant, is de basis.

Sis it mar Sv16-1 Sis it mar Sv16-2

In mijn doos met vintage sjaaltjes kom ik een oranje sjerp tegen. Ik kan me herinneren dat we die vroeger op Koninginnedag bij de geit omhingen, zie je het voor je? Sikkie met oranje sjerp? Het wordt een stok met herinneringen. Overal verzamel ik kraaltjes, palletjes, veertjes, schelpen… één stok is niet genoeg. Ik ga maar door, het kost me uren, dagen, zelfs weken. Herinneringen komen en gaan. De palletjes komen van een zwart t-shirt uit Canada. De bling-bling Indianenafbeelding werd ontleed en de palletjes kwamen in een doosje. “Voor later, ik kan het vast nog eens gebruiken.” Nooit gedacht dat het 45 jaar moest duren.

Mijn doos met veertjes was ik eens kwijt. Het ging niet zo zeer om een paar veertjes, maar het feit dat ik ze niet kon vinden, frustreerde mij mateloos. Op dat moment was het heerlijk om buiten nieuwe veertjes te zoeken en dat maakte héél veel goed, de dromenvangers van toen, werden prachtig.

Sis it mar Sv16-7Na een motorritje door de dorpjes en bollenvelden van Noord Holland, belandden we steevast op het strand bij Callantsoog en ik kon het nooit laten, schelpen zoeken met een gaatje, want dat is handig, ik ga ze vast eens gebruiken.

In 2004 ontstond mijn verzameling dobbelsteentjes, ik probeer er nu minimaal één te verwerken in ieder kunstwerk.

Zucht – kunstige herinneringen….

Sis it mar   –   Annamarie   –   14 mei 2016

Sis it mar Sv16-3 Sis it mar Sv16-4 Sis it mar Sv16-5 Sis it mar Sv16-6

Muziek is emotie

Het toeval wilde dat ik gisteravond nog even langs de televisie kanalen schoot en ik kwam midden in het concert van André Rieu terecht. Samen met 1,2 miljoen verkoos ik NPO1 boven voetbal en alle andere programma’s. Ik kijk en luister naar het openluchtconcert in Boekarest en word blij mét het publiek. Ongelofelijk dat André, geboren in Maastricht op 1 oktober 1949, zoveel mensen kan bekoren en ontroeren. Ik zie jong en oud emotioneel worden, romantisch en verliefd. Ze lachen, ze huilen, ze dansen, zingen mee en ze genieten. De cultuur van het land wordt meegenomen in muziek en dans, ik heb genoten van de panfluit en van het volksdansen in klederdracht. Hartverwarmend!

André RieuEr is even een moment dat ik wil vloeken en tieren. Waarom kan de wereld niet zó zijn?  Op het plein van Boekarest genieten meer dan 20.000 mensen en nog eens miljoenen mensen zitten met de tissues op de bank voor de buis te zwijmelen. En om de hoek wordt een lijk gevonden, er vindt een afrekening plaats, machteloze en hulpeloze vluchtelingen worden de zee opgeduwd en… zo kan ik nog wel even doorgaan… Zou het helpen als al die “oerkommelingen” (in het kwaad verharde mensen) verplicht werden gesteld om een concert van André Rieu bij te wonen?

Het is een hopeloze gedachte… zolang er mensen zijn die zich willen blijven verrijken ten koste van de medemens.

Knop om! Ik geniet nog even na van het prachtige decor, van alle blije mensen en van ‘Adieu mein kleiner Gardeoffizier’

Sis it mar – Annamarie – 29 april 2016