Verdwaald in therapie

“Ongezouten & met suiker”

Verdwaald in therapie

Een zware titel voor een luchtig verhaaltje.

Na een pittige week op het werk is het heerlijk om op je vrije middag een stuk te gaan lopen. De natuur is prachtig yn ‘e Wâlden en fietsen en wandelen is hier een lust.

Helaas is mijn oriëntatie niet zo goed.

De wandeling begint in het bos. Wanneer ik bijna het bos weer uit ben, zijn links de groene weilanden en rechts de laatste bomen in het kreupelhout. Bij een bankje staan fietsen. We groeten elkaar.

“Bist al ôffallen?”

In een flits schiet ik op scherp. Foute vraag meneer met je elektrische fiets, je veel te dikke buik en peuk in je mond.

Ik: “Fyne jo dat nedich dan?” Meneer zijn maatje begint te grinniken.

“Uhh, nou…..neuhhh.” Een twijfelachtige ‘nee’ dus. Ik laat hem nog even zweten en laat het dan los. Dit was immers een therapeutische wandeling voor mij.

Dan vertel ik dat het heerlijk is om een stuk te lopen en dat ik op deze manier mijn kop kan legen. Er blijkt bij zijn huisarts een spreuk aan de muur te hangen ‘laat de spanning thuis en zoek de ontspanning in de natuur’. Dát is wat ik doe.

“Fijne middei noch!”, zeg ik tegen de heren.

“Ja jimme ek… uhhh jó ek…, ja goeie hjer.”

Is hij misschien toch enigszins van het padje, heb ik hem toch wat verlegen gemaakt? Met een grijns vervolg ik mijn pad. Al wandelend slaat de fantasie op hol en wordt dit verhaal in meerdere versies geboren. Ik maak een grappige, een verdrietige en een enge versie. En intussen geniet ik van de natuur en maak foto’s van de vroege herfst, de Fryske luchten en sta ik versteld van alles wat nog bloeit.

 

 

 

Ik was hier toch al eens eerder geweest?

Op het moment dat ik denk; ik moet richting huis, blijkt dat ik een verkeerde kant ben opgelopen… geloof ik. Ik zie geen herkenningspunten meer. Kerktorens gaan schuil achter ‘skaadzjend beamke-grien’.

 

Mijn fantasie vertrekt en de grijns van een uurtje terug wordt een pijnlijke grimas. Ik raak 3 tenen kwijt, het vuur in mijn schoenen wordt aangestoken en iemand steekt met naalden in beide voeten. Ze trekken vanuit mijn rug aan mijn spieren zodat bovenbenen en kuiten in de kramp vliegen. Daarbij begint een andere kwaal op te spelen en loop ik als een dronken wijf over straat. Ik raak nog eens 2 tenen kwijt, ik moet nu toch echt even rusten.

Tsja… zo heeft iedereen wel wat.

Als ik dan eenmaal op de bank lig, blijkt dat mijn tenen nog in mijn sokken hangen, ik zou ze er af kunnen snijden, ik voel ze toch niet.

Verdwaald in therapie? Of therapeutisch verdwaald… a-me-nooit-niet. Dikke bult eigen schuld, had je die ouwe man maar niet moet plagen.

 

Sis it mar   –   Annamarie Bouwhuis   –   7 september 2018

Komen mannen van Mars?

“Ongezouten & met suiker”

Komen mannen van Mars en vrouwen van Venus?

 

Afgelopen week kwam ik dit plaatje tegen op facebook; een groepsfoto van mannen die vrouwen begrijpen – en we zien een leeg veld.

Leuk, grappig, humor. Ik hou hier wel van.

Maarrrrr is het andersom niet net zo? Begrijpen wij vrouwen, de mannen wel? Ik vaak niet hoor…

Vroeger wilde ik een jongetje zijn, want dan hoefde je niet naar binnen, maar kon je gewoon tegen een boom aan piesen. Ik heb dat één keer geprobeerd, het was geen succes. Ik kon alsnog naar binnen, ze vonden het maar raar dat ik me tijdens een spelletje blikspuit had verkleed. Nu ben ik blij dat ik van het vrouwelijk geslacht ben en niet spontaan hoef te swaffelen.

Het ergste is toch wel dat mannen met z’n allen achter één bal aanrennen. Er is één ding wat erger is en dat is het publiek dat naar dat spelletje gaat kijken. Juichend, maar ook vloekend, scheldend en vechtend laten ze zich totaal gaan. Wil je oorlog of zo? Als wij op de tafel staan te dansen in de kroeg, schamen jullie kerels je, maar wij ‘zien het verkeerd’ als jullie je compleet voor schut zetten in zo’n stadion.

Mannen mogen baarden, wij moeten harsen en andere martelmethodes ondergaan. Mannen mogen vieze moppen vertellen en de ‘dingen’ bij hun naam noemen. Als wij kut of lul zeggen zijn we ordinair. Mannen mogen stomdronken bij de trap opkruipen, als wij dat zouden doen, was je de sloerie van de avond. Ik kan nog wel even doorgaan, maar dan waag ik me op glad ijs.

Het voorjaar is begonnen en het raampje van de auto kan al open. Daar hangt dan heel nonchalant zo’n blote behaarde mannenarm uit. De muziek staat zo luid dat de boxen bijna door de ramen springen. Kom je aandacht tekort of zo?

En dan die krachtpatsertjes met hun opgepompte spieren en teveel aan tattoos. Doe je dat nou echt voor jezelf? Of probeer je ons te imponeren?

Is dat instinct? Het haantjesgedrag? Zit het ín jullie om er opgedoft uit te zien met baarden, spierballen, tattoos, patserige auto’s en bierbuiken? Haantjes…? Ja natuurlijk, daar komt het vechten vandaan… En die baarden zijn jullie uitgestoken veren. De spierbundel moet de opgeblazen fiere borstkas voorstellen en de tattoos moeten het gebrek aan eigen kleur compenseren…

Ik begin het geloof ik te snappen. Maar die bierbuiken en patserige auto’s kan ik niet thuisbrengen… misschien komt dat nog. 

Ik doe ook altijd wat research, maar meestal nadat ik de column heb geschreven, anders slaat mijn fantasie dood en dat kunnen we niet hebben nou, want dan krijg ik niet genoeg ‘likes’.

We kunnen er niet omheen, het is bewezen. Je kunt bijgaande foto net zo gebruiken voor mannen die vrouwen niet begrijpen als vrouwen die mannen niet begrijpen.  

Hij heeft vertrouwen nodig, zij zorgzaamheid

Zij heeft toewijding nodig, hij bewondering

Hij vraagt om acceptatie, zij om begrip

Zij heeft bevestiging nodig en hij goedkeuring

Hij heeft waardering nodig, zij respect

Zij heeft geruststelling nodig, hij aanmoediging

Ik kan er niks aan doen, hij komt van Mars en ik kom van Venus. 

Sis it mar      Annamarie Bouwhuis      30 maart 2017 

 

 

 

Bekentenis

“Ongezouten & met suiker”

Nadat ik het gister met grote letters op facebook had  gezet, dat ik had ingecheckt bij het Antonius Ziekenhuis, zal ik nu een bekentenis doen.

Ik ben spookbenauwd voor de tandarts, niet voor de tandarts als persoon maar meer voor wat hij of zij me aan kan doen, terwijl ik met de pootjes omhoog lig met klemmen en slangen in m’n mond.

Gister is na 14 dagen ellende een dwarsliggende verstandskies verwijderd bij de kaakchirurg. Gisterochtend belde ik met de tandarts, de pijn hield maar aan. Binnen anderhalf uur lag ik in de stoel bij de kaakchirurg; misselijk, zwetend, trillend en bijna huilend, ik zei toch dat ik een bekentenis ging doen.

Het gesprek:

“Dit is een vervelende klus, een nare kies. Leuker kan ik het niet maken.”

“Wilt u mij asjeblieft niet nog banger maken?”

“Als ik zeg dat het een lastige klus wordt, kan het alleen maar meevallen. Als ik zeg dat het een makkie is, kan het alleen maar tegenvallen.”

Het klinkt wat cru, maar hij was heel lief. Ik was al enigszins gerustgesteld; deze lastige klus zou dus meevallen. Verdoving begon al te werken en assistente en chirurg hebben me redelijk op mijn gemak kunnen stellen.

Mijn buik wordt een bijzettafel en behalve het rampgebied wordt ik afgedekt met een operatiekleedje. Snijden, slijpen, boren, extra verdoving, slijpen, boren, wrikken, trekken, nogmaals extra verdoven en weer boren, slijpen en trekken. De kies is als het ware vastgeroest in de kaak. De dokter heeft mijn hoofd in de houtgreep, ja echt! Nog meer details?

Eindelijk is dat kreng eruit, en wordt de wond gehecht.

Ik ben zooooo opgelucht. Het is voorbij, het is over. Drie diepe zuchten ontsnappen uit mijn gestreste geest, we moeten er zelfs even om lachen.

Waarom nou dit enge verhaal?

Ik kan het jullie van harte aanbevelen om je angst te delen, op facebook of anders. Al die lieve meelevende reacties maken het half zo erg. Je ontdekt dat er meer mensen zijn die hetzelfde hebben meegemaakt en ook die dezelfde angst hebben. Gedeelde smart is halve smart.

Mijn angst is vast al in de jeugd ontstaan. Mijn eerste herinnering aan de tandarts was bij tandarts Brink (Achter, waar nu de Febo in Sneek is).

Mem met misschien wel alle 10 kinderen naar de tandarts. (Respect mem dat u ieder half jaar trouw met 10 kinderen richting tandarts ging!) De wachtkamer was in 1x vol. Het begon al met een negatieve opmerking; “Hoe kunt u met zo velen tegelijk komen?” Met 3 tegelijk mochten we naar binnen. Ik was niet meer een onschuldig meisje van zes met donkere pijpenkrullen, maar een nummer. Ik had braaf mijn mond open gedaan en ik had geen gaatjes. Ik was best trots op mezelf, maar wat als spannende expeditie begon, werd één grote teleurstelling. Het enige wat ik kreeg te horen was “klaar, volgende”.

De tweede tandarts was geen spreker, hij stelde mij dus ook niet op mijn gemak. Mem ging mee, zus ging mee, vriendin ging mee. De avond ervoor huilde ik mezelf in slaap, ’s ochtends was ik misselijk en moest soms zelfs overgeven. En toch braaf ieder half jaar naar de bekbeul. Nummer 3 was van Poolse komaf, een drama voor mij. Ik kon hem nauwelijks verstaan en hij vloog van kamer naar kamer; lopende band werk! Tandarts 4 is de liefste die ik ooit gehad heb. We hebben een praatje over koetje en kalfjes en over dat wat er gedaan moet worden. Het is nog steeds niet mijn hobby, maar leuker kan ik het niet maken.

Sis it mar   –   Annamarie   –   4 januari 2017

Kring-lopen

“Kring-lopen”

Al jaren kun je mij niet blijer maken dan een dagje struinen in kringloopwinkels.

Nog in het gulden tijdperk kocht ik houten eethoek stoelen voor maximaal 4 gulden, gaf ze allemaal een verschillende rode kleur en ben er nog steeds erg blij mee. Toen kwam Sis it mar en kon ik mij volledig uitleven. Alles wat ik mooi vond, kocht ik, maakte het schoon, etaleerde het leuk in de winkel en verkocht het weer. Het geluksmomentje was dat ik een ‘schat’ had gevonden en daar een ander blij mee kon maken.

Toen schoten kringloopwinkels ineens als paddenstoelen uit de grond. Van 4 winkels in heel Friesland, werd het 4 in iedere stad. Het werd iets minder leuk.

Op dit moment zoek ik vaasjes voor mijn kerst-project.

Ik loop een rondje en steek mijn wijsvinger in ieder vaasje, om precies de goede maat te scoren. Samen met een collega-struiner tufte ik gister van kringloop naar kringloop. Vaasjes, kerstboompieken, kandelaars, dat was het doel. Tegenwoordig zijn er vaak hoekjes met retro en vintage; ze vragen de hoofdprijs. Dat slaan we maar over. Ook de oude schalen die we vroeger thuis hadden laten we staan. Je kunt niet alles meenemen uit nostalgie, ook al kriebelt het wel even.

vaasjes 1 Sis it mar

En toen kwamen we in good-old-Sneek terecht en gingen naar de kringloop zonder prijsjes.

“Wil je die deur even beter achter je dichttrekken? Het wordt hier zo koud.” Mevrouw klinkt nors, erg nors.

“Ja mevrouw, sorry!” Intussen denkt mijn duiveltje gelijk; zorg dan dat die deur niet zo klemt. En doe de kachel aan. Ik zie kerstartikelen staan en schiet er op af. “Heeft u ook kerstboompieken mevrouw?”

“Ja, heel veel, maar niet hier. Ik ben net begonnen met de kerstdíngen en ik moet nog dit en dat en zus en zo en blah blah blah.”

Het kriebelt al een beetje achter in mijn nek.

De struintocht gaat beginnen. Hier en daar onthouden we aankoopopties en de eerste kandelaar klemt al onder een arm. Het tweede hok is donker en ik vraag vriendelijk of misschien het licht aan mag. Ze kijkt op haar horloge en loopt met me mee.

“Hoe laat gaat u sluiten?”

“Om 6 uur, ja voor 5 minuten doe ik het licht niet aan. Waar wil je het aan hebben?” Het is net 5 uur geweest.

“Nou rondom graag.”

“Daar begin ik niet aan, weet je wel hoeveel werk dat is? Dan moet ik hier en daar en daar en daarachter en aan die kant. Jullie kunnen het best nog zien.” En de tang draait zich om en loopt weg.

Dit gaat te ver, de grens is bereikt, de haartjes in mijn nek staan intussen recht overeind. De kandelaar belandt tussen de kop en schotels en ook wij draaien ons om en vertrekken zonder nog een woord te zeggen. Stik maar in je ouwe troep!

Bij de Estafette scoren we nog prachtige vaasjes en kandelaars voor nog geen € 10,=

Sis it mar   –   Annamarie   –   11 november 2016

vaasjes 2 Sis it mar

 

 

“Gelukkeling”

Soms groots, maar meestal klein

Een ander zegt ‘tel je zegeningen’. Ik tel mijn geluksmomentjes, soms groots maar meestal klein.

Er was eens een vriendje en die introduceerde bij mij de woorden romantelijk, gelukkeling en geluksmomentjes. Als een puber zo verliefd; ik vond het ge-wél-dig.

Al spoedig kwam het moment dat hij niet meer romantelijk was en ik niet meer een gelukkeling.

Ik heb nu een kerel die zegt “Ik hâld fan dy”, dat is ‘myn taal’ daar heb ik wat aan!

Het woord geluksmomentjes is wel heel erg blijven hangen en door heel veel van die momentjes te pakken en in een spreekwoordelijke laatje te stoppen overtref ik alle minder leuke en zelfs moeilijke momenten.

Ik word blij van een wandeltocht, maar dan liefst struinend door de bermen en al bloemen plukkend. Ik kan mijn geluk niet op. Lopend met kramp in de vingers van het dikke boeket bedenk ik dat er heel veel bloemen zijn met dierennamen. Zo wordt een geluksmoment ook nog een bijzonder moment (soms weet ik de Fryske en soms de Nederlandse namen) hynsteblom, swanneblom, bargeblom, bereklauw, slangenkruid, ooievaarsbek, koekoeksbloem, vogelwikke, hondsdraf, kattenstaart, havikskruid. Gelukkig hebben we ook boterbloem, doerebout en stikels.

Alles in een vaas en ik ben een gelukkeling.

Sis it mar   –   Annamarie   –   22 augustus 2016 

Geluksmomentje

Het is hoogzomer in 2011 en de deur van woonwinkel Sis it mar staat wijd open. Met een zacht windje komen geuren en geluiden van de straat naar binnen waaien. Er komt een jongen binnenlopen vanachter in de twintig.

“Ik heb een rare vraag”, zegt hij. “We komen net terug van vakantie uit Frankrijk en hebben daar een cadeautje gekocht voor de kleine van vrienden van ons. We dachten het thuis wel even in te kunnen pakken, maar we hadden geen papier meer. Zou u het voor ons kunnen inpakken, tegen betaling?”

“Natuurlijk, kom maar op.”

“En een flesje wijn, kan dat misschien ook?”

“Ja hoor, dat kan ook!”cadeautjeHij haalt de cadeautjes uit de voor de deur geparkeerde auto en komt grijnzend weer binnen. Ik leef me uit. Al kletsend struint mijn gast door de winkel, hij vindt het geweldig dat de keuken onderdeel uitmaakt van winkel; “hartstikke gezellig.”

“Hoe komt je erop om hier binnen te lopen met die vraag?”

“Ik rijd hier altijd langs en het was me wel vaker opgevallen? Maar ik was nog nooit binnen geweest. Weet u wat? Mag ik dit van de muur halen? Dan koop ik dit en geef het aan mijn vriendin. Wij krijgen ook een kleintje.”

Hij rekent af. “En voor het inpakken dan? Hoef ik daar niet voor te betalen?”

“Nee joh, het is mijn hobby. Ik heb liever dat je nog eens komt.”

Hij geeft mij een hand een bedankt me heel erg. Hij loopt met een glimlach van oor tot oor de winkel uit. Ook ik lach, van binnen en van buiten.

Een simpel gebaar, een kleine actie, een groots resultaat. Weer iemand blij gemaakt.

Sis it mar – Annamarie – 6 mei 2016

Muziek is emotie

Het toeval wilde dat ik gisteravond nog even langs de televisie kanalen schoot en ik kwam midden in het concert van André Rieu terecht. Samen met 1,2 miljoen verkoos ik NPO1 boven voetbal en alle andere programma’s. Ik kijk en luister naar het openluchtconcert in Boekarest en word blij mét het publiek. Ongelofelijk dat André, geboren in Maastricht op 1 oktober 1949, zoveel mensen kan bekoren en ontroeren. Ik zie jong en oud emotioneel worden, romantisch en verliefd. Ze lachen, ze huilen, ze dansen, zingen mee en ze genieten. De cultuur van het land wordt meegenomen in muziek en dans, ik heb genoten van de panfluit en van het volksdansen in klederdracht. Hartverwarmend!

André RieuEr is even een moment dat ik wil vloeken en tieren. Waarom kan de wereld niet zó zijn?  Op het plein van Boekarest genieten meer dan 20.000 mensen en nog eens miljoenen mensen zitten met de tissues op de bank voor de buis te zwijmelen. En om de hoek wordt een lijk gevonden, er vindt een afrekening plaats, machteloze en hulpeloze vluchtelingen worden de zee opgeduwd en… zo kan ik nog wel even doorgaan… Zou het helpen als al die “oerkommelingen” (in het kwaad verharde mensen) verplicht werden gesteld om een concert van André Rieu bij te wonen?

Het is een hopeloze gedachte… zolang er mensen zijn die zich willen blijven verrijken ten koste van de medemens.

Knop om! Ik geniet nog even na van het prachtige decor, van alle blije mensen en van ‘Adieu mein kleiner Gardeoffizier’

Sis it mar – Annamarie – 29 april 2016

Gewonnen via Facebook?

Wat mij altijd heel erg verwonderd… (want van pake leerde ik ‘Ergert u niet, verwondert u slechts’), is dat er nog steeds heeeeel  veel facebookers zijn die allemaal commerciële uitingen liken en delen, puur om een prijs te winnen.

Bijna wekelijks worden we gewaarschuwd via een consumentenprogramma op televisie, maar we blijven er doodleuk instinken want er is misschien wel iets te winnen.

Hoe naïef kúnnen we zijn? Ga eens googlen op ‘prijzen winnen op facebook’ en één van de eerste berichtjes die naar voren komt is;  “Promoot uw bedrijf of producten met meer dan 310.000 likes!” En nog stinken we er in. Het is gewoon hele goedkope sluikreclame. En die bedrijven gaan met jouw gegevens aan de haal. Je denkt toch niet dat jíj wel alles goed hebt afgeschermd?

fb like en niet winnenWe worden lekker gemaakt, we worden gek gemaakt. Stel je voor dat jij die camper, die keuken of die prachtige overkapping voor je tuin eens zou winnen? Wie niet waagt, wie niet wint, toch…?

Hoe naïef wíllen we zijn? Heeft iemand van jullie OOIT eens zo’n prijs gewonnen? Of ken je iemand die met zo’n actie iets heeft gewonnen? Dát zou toch een prachtig stukje reclame zijn voor de camper man? Groot nieuws, fantastische fotoreportage, allemaal blije gezichten. Ik heb het nog nooit gezien en/of gehoord.

Maar…. Ik heb wel eens gehoord, dat er iemand een paar sneakers had gewonnen, gewoon van ‘een winkel om de hoek’. Kijk dat is de moeite waard!

Sis it mar – Annamarie – 22 april 2016

Sis it mar…

“Ongezouten… & met suiker”

Toen ik stopte met de woonwinkel heb ik gezegd; over alle gebeurtenissen bij Sis it mar zou ik een boek kunnen schrijven. Dat gaat me, op dit moment in ieder geval, wat te ver, maar om zo nu en dan een verhaaltje te schrijven vind ik toch wel heel leuk. Sinds ik op een schrijfcursus ben, begint ook dat stukje creativiteit meer te borrelen. Het is nog wat uitproberen en nog een beetje zoeken, maar mijn eerste verhaaltjes heb je kunnen lezen op facebook met de titel “Ongezouten… & met suiker”. Onder dezelfde titel zullen meerdere ‘verhalen’ verschijnen; over de belevenissen bij Sis it mar en over de dingen die me op dat moment even bezighouden. Soms kritisch, soms cynisch maar altijd met een tikje humor…. want-dat-ben-ik.

Sis it mar – Annamarie – 21 april 2016

 

Annamarie