Verdwaald in therapie

“Ongezouten & met suiker”

Verdwaald in therapie

Een zware titel voor een luchtig verhaaltje.

Na een pittige week op het werk is het heerlijk om op je vrije middag een stuk te gaan lopen. De natuur is prachtig yn ‘e Wâlden en fietsen en wandelen is hier een lust.

Helaas is mijn oriëntatie niet zo goed.

De wandeling begint in het bos. Wanneer ik bijna het bos weer uit ben, zijn links de groene weilanden en rechts de laatste bomen in het kreupelhout. Bij een bankje staan fietsen. We groeten elkaar.

“Bist al ôffallen?”

In een flits schiet ik op scherp. Foute vraag meneer met je elektrische fiets, je veel te dikke buik en peuk in je mond.

Ik: “Fyne jo dat nedich dan?” Meneer zijn maatje begint te grinniken.

“Uhh, nou…..neuhhh.” Een twijfelachtige ‘nee’ dus. Ik laat hem nog even zweten en laat het dan los. Dit was immers een therapeutische wandeling voor mij.

Dan vertel ik dat het heerlijk is om een stuk te lopen en dat ik op deze manier mijn kop kan legen. Er blijkt bij zijn huisarts een spreuk aan de muur te hangen ‘laat de spanning thuis en zoek de ontspanning in de natuur’. Dát is wat ik doe.

“Fijne middei noch!”, zeg ik tegen de heren.

“Ja jimme ek… uhhh jó ek…, ja goeie hjer.”

Is hij misschien toch enigszins van het padje, heb ik hem toch wat verlegen gemaakt? Met een grijns vervolg ik mijn pad. Al wandelend slaat de fantasie op hol en wordt dit verhaal in meerdere versies geboren. Ik maak een grappige, een verdrietige en een enge versie. En intussen geniet ik van de natuur en maak foto’s van de vroege herfst, de Fryske luchten en sta ik versteld van alles wat nog bloeit.

 

 

 

Ik was hier toch al eens eerder geweest?

Op het moment dat ik denk; ik moet richting huis, blijkt dat ik een verkeerde kant ben opgelopen… geloof ik. Ik zie geen herkenningspunten meer. Kerktorens gaan schuil achter ‘skaadzjend beamke-grien’.

 

Mijn fantasie vertrekt en de grijns van een uurtje terug wordt een pijnlijke grimas. Ik raak 3 tenen kwijt, het vuur in mijn schoenen wordt aangestoken en iemand steekt met naalden in beide voeten. Ze trekken vanuit mijn rug aan mijn spieren zodat bovenbenen en kuiten in de kramp vliegen. Daarbij begint een andere kwaal op te spelen en loop ik als een dronken wijf over straat. Ik raak nog eens 2 tenen kwijt, ik moet nu toch echt even rusten.

Tsja… zo heeft iedereen wel wat.

Als ik dan eenmaal op de bank lig, blijkt dat mijn tenen nog in mijn sokken hangen, ik zou ze er af kunnen snijden, ik voel ze toch niet.

Verdwaald in therapie? Of therapeutisch verdwaald… a-me-nooit-niet. Dikke bult eigen schuld, had je die ouwe man maar niet moet plagen.

 

Sis it mar   –   Annamarie Bouwhuis   –   7 september 2018